10 weken met Joe! Hoe gaat het nu?

Het is alweer Juni en Joe is alweer 10 weken bij ons is! Hoe dan?! De tijd vliegt voorbij en de bevalling speelt zich nog iedere dag van voor tot achter in mijn hoofd af. Het is zo bijzonder, heftig, intens en fantastisch tegelijk om met z’n vieren te zijn! Ik praat jullie bij..

Hoe gaat het met Joe?

Met Joe gaat het goed! Hij is een flinke man; hij weegt ruim 7 kilo en is al 64 centimeter langt! Het valt iedereen op dat ie aardig aan de maat is 😉 maar ik vind het vooral een heerlijk bol mannetje! Lola was een super slanke baby, dus het is voor mij soms even wennen en schakelen, haha. Joe eet veel en is een hongerige baby. Hij drinkt nu ongeveer 5 á 6 flessen van 180 cc op een dag. Joe is, helaas voor ons, geen enorme slaapkop meer en is overdag veel wakker. ‘S avonds viert ie ook nog vrolijk een feestje en dus is slapen een luxe hier in huis! Hij huilt gelukkig niet heel veel, maar vind het gewoon heel gezellig met ons. Wel kan hij heel onrustig zijn, hij komt moeilijk in slaap en is snel wakker. Dit kan soms best frustrerend zijn wanneer je zelf heel moe bent. Gelukkig is de draag zak/doek een life saver voor ons en valt hij daar binnen no-time in slaap.

Hoe gaat het met z’n vieren?

Ik vind een gezin van vier zijn wel echt ff zo’n ”next level” dingetje. Ik kan het niet goed uitleggen, want ik heb nooit heel erg het gevoel gehad dat er een tweede baby bij moest komen om ”compleet” te zijn, maar nu als gezin van vier voel ik me écht een gezin. Naja, zoals ik zei, ik kan het lastig uitleggen maar wie weet begrijp je wat ik bedoel. Het is een fulltime job om twee kids te vermaken en tevreden te houden, maar ik vind het zo leuk!

Hoe vind ik het om twee kids te hebben?

Heavy. En dan bedoel ik vooral emotioneel. Ik vind het fysiek niet persee heel zwaar, het verdelen van de aandacht vind ik niet moeilijk meer en dat gaat mij goed af. Maar ik vind het emotioneel gezien wel vrij heftig. Ik had nooit verwacht dat ik nét zoveel van een tweede kind zou kunnen houden als van de eerste. Dubbel zoveel liefde en dus dubbel zoveel zorgen. Daarnaast vind ik het af en toe lastig dat het kleine beetje vrijheid wat je nog hebt wanneer je één kindje hebt, verdwijnt bij de komst van een tweede. Althans, dit is hoe ik het ervaar, de meningen zullen daar vast over verdeelt zijn. Ik vind het persoonlijk heel belangrijk om naast moeder, ook vriendin en vrouw van te zijn, hiermee doel ik op dingen ondernemen met vriendinnen of Danny zonder kinderen. Oppas voor één kind vinden is niet zo moeilijk, maar voor twee is wel wat lastiger, zeker voor een baby. Nu is dat nog niet echt van toepassing want Joe is nog zo’n mini en het liefst hou ik hem de hele dag bij me, maar soms moet ik toch echt even de deur uit zonder kids. Het is nog een zoektocht om daar de juiste weg in te vinden, maar ik weet zeker dat dit goed gaat komen. Ook zo’n dingetje met twee kids; je huis is nooit meer opgeruimd, alleen douchen voelt als vakantie en alleen naar de wc gaan is al een hele opgave. Dit went overigens (nog) niet hoor, ik zou willen dat het zo was, haha 😉

Hoe vindt Lola het?

Lola vond het de eerste weken maar niks. Een baby die alle aandacht opeiste en constant op mij ”geplakt” zat. Toen ik de derde borst onsteking kreeg in combinatie met spruw zag ik dat Lola er écht last van begon te krijgen. Ik vond het zo sneu, ze trok allerlei trucjes uit de kast om aandacht te krijgen en toen ik besloot om te stoppen met de borstvoeding ging dat allemaal een stuk beter. Inmiddels vind ik het niet lastig meer om de aandacht te verdelen en vertel ik Lola wát ik ga doen. Zo vertel ik wanneer ik Joe even in bad ga doen en vraag haar dan om mij te helpen, zo voelt ze zich niet vergeten en ze vind het prettig dat ik haar erbij betrek. Nu vind ze haar broertje inmiddels hartstikke leuk! Het allereerste wat ze ‘s ochtends zegt is; Joe toe?! Joe vind Lola ook fantastisch en dat er af en toe even in zijn ogen geprikt word lijkt hem niet veel uit te maken. Het was even wennen maar inmiddels is Lola een hele trotse, grote zus.

Hoe zie ik het verder voor me?

Lastig. Voorlopig moet ik echt nog even mijn draai vinden. Ik vind het bijvoorbeeld echt een uitdaging om met twee kids boodschappen te gaan doen. Lola is zo’n kind wat gaat krijsen en schreeuwen wanneer ze haar zin niet krijgt (lees; wanneer ze geen chocola mag). Boodschappen thuis laten bezorgen vind ik voor nu echt de meest fantastische uitvinding. Verder zitten we een beetje aan huis gekluistert af en toe, opzich niet erg want we hebben een heerlijke tuin en genoeg te doen, maar soms komen die muren wel een beetje op me af. Ik probeer zoveel mogelijk te ondernemen maar soms accepteer ik de situatie ook zoals ie is.

Nog meer moeders die recent een tweede kindje hebben gekregen? Hoe ervaren jullie het? Nog een goude tip voor andere?! Ik ben benieuwd!

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

11 reacties

  1. Lydia
    25 juni 2018

    Super leuk om te lezen hoe jìj het ervaart.
    Wat leuk dag je Lola overal vraagt om te helpen…. das een goeie idd!

    Hier is de 2e welgeteld 4weekjes oud en ik heb veel besloten om anders te doen.
    Zo heb ik insta en fb verwijderd, is in jou geval niet echt een optie maar het brengt mij heel veel rust.
    En ja, ik blijf je volgen hoor ;).
    Ik ga, als ik er echt even tussen uit móét met 2 kids naar de kinderboerderij.

    • Natalie Vijfhuizen
      25 juni 2018

      WAAAH! Gefeliciteerd! Ik miste je al! Is alles goed gegaan? Ben benieuwd 🙂

      • Lydia
        26 juni 2018

        Ja alles is goed gegaan! Kon je geen berichtje sturen omdat ik geen insta meer heb hahaha!
        Een jongen , Ravi, In zn paspoort Raphaël.
        Wilde je dit nog even zeggen: Waar ik enorm veel bewondering voor heb is dat je 2 kids vaak in je eentje ‘doet’.
        Wassen eten voeden OP BED LEGGEN !
        Te knap!
        Liefs,

  2. Melanie
    25 juni 2018

    Super leuk om te lezen, en heel herkenbaar hoor! Hier een dochter van 2,5 en zoontje van 6maanden, en het word makkelijker / leuker. Ik had een pittige zwangerschap (ivm. Baarmoederhalskanker die geconstateerd werd met 27 weken) en mocht na de bevalling / operatie 6 weken echt niks! En die muren kwamen zooo op mij af ook! Gelukkig word het lekker weer en zoveel mogelijk naar buiten!
    Wat ik ook vaak doe is net als jij haar laten helpen en vooral niet puchen!
    Ik heb sinds kort een bakfiets en daar ben ik heel blij mee ook echt een aanrader om met zo’n mini toch al lekker eropuit te gaan!
    Liefs, Melanie

  3. Monique Roemahlewang
    25 juni 2018

    Onze kleine Jimmie is 11 april geboren en is onze 3de zoon. Ik herken mezelf helemaal in jou woorden. En vind het soms ook echt een hele opgave. Als het savonds stil is, zijn we zo moe in huis. Ik mis het lezen van tijdschriften en het rustig kopje koffie drinken soms ook enorm. Wij wandelen veel buiten en proberen wat structuur te vinden. Over 2 weekjes moet ik weer gaan werken. Slik….
    I

  4. Rebecca
    25 juni 2018

    Dit zou ik geschreven kunnen hebben. Ok dacht dat de overgang van 1 maar 2 kinderen minder heftig zou zijn. Loraine is nu 2 jaar en 4 maanden, heerlijke leeftijd, echt genieten. Jorick is nu 8 maanden, we zitten midden in een sprong (En tanden) en zijn nog 2 keer per nacht wakker. Door de moeheid is het soms even lastig om echt te genieten. Ik zou zo graag weer eens goed slapen. Maar goed als de zon schijnt en ik eruit kan om te wandelen is mijn dag weer goed. Maar zoals je zegt… Tijd voor mezelf is schaars. Ik denk wel… Komt wel weer.. als Jorick een jaar is dan word het allemaal weer anders. Ze zeggen niet voor niets tropen jaren

    • Rebecca
      25 juni 2018

      Ok is ik..
      Maar is naar..
      Typen met een baby op je arm

  5. Renske
    25 juni 2018

    Ik herken mij best wel in jouw verhaal! Alleen zit er bij mij meer leeftijdsverschil tussen. Onze dochter is bijna 3,5 en onze zoon wordt zondag alweer 1! Ik vond de overgang van 1 naar 2 kinderen groter dan van 0 naar 1. Tuurlijk ben je nu zekerder en weet je wat je kunt verwachten, maar de aandacht verdelen, zorgen dat iedereen tevreden is, het huis op orde houden (lees: bewoonbaar en niet slik en span want dat is op dit moment geen optie) en inderdaad de zorgen voor twee kindjes, ik vind het na een jaar nog steeds pittig! Maar ik zou het nooit anders willen ❤

    Mooi en herkenbaar verhaal weer! Fijne avond!

  6. Jacolien
    25 juni 2018

    1 dag na de geboorte van Joe is onze 3e dochter geboren! Morgen dus 10wk oud! Haar grote zussen zijn 4 en 3. Zij schelen dus ook niet zoveel. Ik moet zeggen dat ons dat altijd goed is af gegaan. Ik probeerde hen op dezelfde tijden te laten slapen en als de een een poepbroek had verschoonde ik de ander ook gelijk zodat ik daar niet continue mee bezig was. Dat soort dingen hielpen mij erg. Nu met een baby erbij vind ik het best wel druk. De oudste 2 weten goed wat ze willen en daar hebben we best ons handen vol aan. Gelukkig is hun kleine zusje en heeele zoete baby. Dat is dus echt een kado’tje.
    Ook al is het soms heftig en loopt het (vaak) niet zoals gepland.. ik probeer het altijd positief in te zien. Deze dag komt nooit meer terug dus genieten we er maar van!
    Vind het superleuk om je te volgen, ga zo door 🙂
    Groetjes, Jacolien

  7. Elles
    25 juni 2018

    Wauw wat kan ik me goed vinden in alles wat je verteld. Mijn zoon Zayne is 6,5 week oud en mijn dochter Ayden is 2. Vooral de avonden vind ik soms heftig (ben de meeste alleen) met het eten, badderen, naar bed gaan. Maar je roeit met de riemen die je hebt.
    Inderdaad de draagzak, zonder dat ding waren een hoop momenten een ramp geworden.
    Prachtig hoe je schrijft, hoe eerlijk en open je bent. Je hebt een mooi gezin en bent een fantastische moeder.
    Slapen doen we wel als we 50 zijn ;).

  8. Kim
    25 juni 2018

    Leuk geschreven! Ik herken hier alles in.
    Begin december is ons tweede kindje geboren en de eerste was toen nog geen twee jaar. Het voelde voor mij ook heel anders om een gezin van 4 te zijn, ook meer compleet. Ook vond ik het een stuk zwaarder en dan inderdaad vooral dat je echt nergens op de dag even tijd voor jezelf hebt.
    Toen ze na een paar maanden om 19:00 ‘s avonds ging slapen en dat haar nieuwe ritme werd ging het allemaal makkelijker omdat ik wist dat er ‘s avonds even tijd voor onszelf zou zijn.
    Inmiddels slaapt ze ook tegelijk met d’r zus ‘s middags en heb ik dan ook even tijd voor mezelf.
    Ik denk dat zodra er meer ritme is het soepeler gaat.