‘’Being a young mom’’ – Anneke

In het rubriek: ‘Being a young mom’ stel ik jullie iedere week voor aan een jonge mama die mij inspireert! Ik vind het super leuk om dit onderwerp wat positieve aandacht te geven. Dus weg met alle negatieve aandacht rondom dit onderwerp want ‘Being a young mom rocks!’

Vandaag stel ik jullie voor aan Anneke. Zij raakte zwanger op haar 19e toen zij net een halfjaar samen was met haar vriend. Ze genoot van haar zwangerschap maar belandde uiteindelijk toch in een postnatale depressie.. Vandaag vertelt ze haar verhaal.

Anneke vertelt..

Ondanks de schrik zijn wij nooit verdrietig of angstig geweest over het feit dat onze prille liefde werd verstoord en wij vader en moeder werden op onze jonge leeftijd. De familie inlichten vond ik het spannendst van alles, toen dat achter de rug was zijn wij volop gaan genieten en groeide mijn buikje steeds meer (en mijn benen/armen/gezicht) het was zichtbaar van alle kanten dat er in mij een kindje groeide. ‘s Avonds laat en midden in de nacht nog even snel een bezoekje aan de mac Donalds kwam zeer vaak voor, ik had dan ook een enorme hunker naar vet eten, het kon niet vet genoeg.  Angsten voor de bevalling heb ik nooit gehad ik had het immers nooit eerder gedaan en wist niet wat mij te wachten stond, de vrouw is er voor gemaakt dacht ik dan. Niet wetende wat er komen zou ben ik vrij nuchter mijn bevalling ingegaan, ik liep 2weken overtijd en moest worden ingeleid, dit gebeurde met 42w eken en 2 dagen.

‘s Ochtends kwamen we aan in het ziekenhuis en werd ik direct vast gelegd aan de monitor, hier een plakker daar een prikje ”het feest kon beginnen” is wat wij tegen elkaar zeiden. Na een paar uur van grappen maken, sudoku puzzels en het lezen van tijdschriften, kwam de verpleegkundige een check up doen hoever mijn ontsluiting zou zijn. Er was nog niets gebeurd! Na een uur begon ik dan eindelijk iets te voelen en waren mijn weeën begonnen, ik voelde ze vooral in mijn onderrug en zoals het hoort werden ze steeds heviger. Na zoveel uur van wegpuffen besloten ze mij naar een verloskamer te brengen, ”mag ik al gaan bevallen?’’ vroeg ik. ‘’Nee mevrouw wij brengen u hierheen omdat de vrouw naast u last van uw gepuf heeft.’’ Afijn, maakt ook niet uit dan hebben we een kamer voor onszelf dachten wij. Om 9uur in de avond mocht ik nog één keer 10min douchen, dit was mij veel te kort ik had er nog een uur langer onder willen staan het hielp mij enorm om de pijn de verlichten. Toen ik terug kwam op mijn kamer ging het allemaal erg snel.. Nog voor ik mijn ogen dicht wilden doen om proberen te rusten zwaaide de deur open en stonden er 5 artsen en verpleegkundige aan mijn bed, ”mevrouw wij moeten u klaar maken voor een spoedkeizersnede, het hartje van u zoon is zeer laag!’’ Ik heb dit in een roes beleefd en weet niet veel details meer, ik kan mij nog wel goed herinneren dat ik de stem van mijn arts fijn vond klinken, hij stelde mij gerust ondanks mijn verdriet en angst. Mijn vriend was ondertussen naast mijn hoofd komen zitten, ik zag de angst in zijn ogen en toch glimlachte hij en gaf mij een zoen op mijn voorhoofd, ‘’alles komt goed.”

Na enkele minuten hoorde wij gehuil en konden ons geluk niet op! Hij huilt, das goed toch!? De arts hield hem 1 seconde boven het beruchte blauwe doek en daarna werd hij meteen weggebracht. Het duurde veel te lang voor mijn gevoel, uiteindelijk kwamen ze door de deur terug en werd mij verteld dat zijn longen waren beschadigd doordat hij zijn eigen ontlasting heeft ingeslikt en dat ze hem mee zouden nemen naar het Sofia kinderziekenhuis. Weer belande ik in een roes en Jasper nu ook. Beide aangekomen in het Sofia kinderziekenhuis mocht ik niet meer naar Milan toe, er was geen ruimte in de IC voor mijn bed en werd ik naar mijn kamer gebracht. Die nacht heb ik liters gehuild en boeken gebeden, mijn kleine jongen, waarom mijn kleine jongen?  Pas de volgende dag mocht ik mijn zoon voor het eerst vasthouden tussen alle slangetjes en belletjes. Eindelijk mocht ik mijn Milan aanraken.

Ik kan nog zoveel meer vertellen over de uren en dagen die volgde, ik doe het niet. Ik ben alweer aan het huilen nu ik dit schrijf..
Ik was destijds bij mijn vriend ingetrokken om zo samen voor ons jongetje te zorgen. Niet wetende dat wij een ontzettende huilbaby kregen, een klein jongetje die niet wist wat hij met zichzelf aan moest en wij wisten ook niet hoe we hem konden helpen. Wat was het zwaar.. Zelf belandde ik in een postnatale depressie, het was zo volkomen onverwachts wat wij op ons bordje kregen..
Wilde ik altijd al jong moeder worden? Ja dat wilde ik absoluut, ik heb het altijd gedroomd. Is het gegaan zoals ik had verwacht? Nee, alles viel tegen en alles voelde zwaar. De eerste maanden kregen wij veel hulp aangeboden, ik wees dit vaak af ik vond dat wij dit zelf moesten doen. Na mijn verlof ging ik weer aan het werk en beide oma’s pasten op, als ik aan het werk was voelde ik mij opgelucht, even alleen maar aan mij denken en niet voor een ander zorgen. Ook het opzij zetten van mijn eigen behoeftes heb ik als zwaar ervaren, ik deed het omdat ik vond dat dat het beste was.

Als ik terug kijk op die tijd kan ik boos worden. Ik had niet zo streng moeten zijn voor mezelf. Wat had ik dan meer kunnen genieten, want wat is hij leuk, mijn eigen kleine kereltje, mijn Milan. Zijn grote blauwe ogen maakte zoveel moeilijke momenten goed, ik had zo graag gewild dat hij het makkelijker zou hebben gehad, een betere start, een mooier begin. Het moederschap maakte mij waardevoller en het maakte mij moe, het liet mij stralen en het liet mij huilen, het maakte mij soms ongelukkig maar nog vaker gelukkiger dan ik ooit was. Ik kende mijzelf nog niet goed genoeg om al voor een nieuw mensje te kunnen zorgen, toch deed ik mijn best. Ik was en ben een moeder die eerst denkt aan de ander voor ik aan mijzelf denk, dat probeer ik te veranderen door mezelf wat meer te gunnen. Goed voor mijzelf zorgen maakt mij een betere moeder.

Jasper heeft mij altijd gesteund hoe onredelijk ik ook ben geweest. Inmiddels zijn wij alweer  8 jaar samen en 4 jaar gelukkig getrouwd. Ook heeft Milan begin 2016 een zusje gekregen; Milou. Het was voor ons een moeilijke beslissing maar hebben deze bevalling zo anders ervaren. Op dit moment zijn wij zeer gelukkig met onze twee pracht kinderen en voelt het voor ons compleet, of wij nog voor een volgend kindje zouden gaan? Zeg nooit nooit.

‘You have to take care of yourself, before you can take care of others.’

Liefs, Anneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *