‘’Being a young mom’’ – Manon

In het rubriek: ‘Being a young mom’ stel ik jullie iedere week voor aan een jonge mama die mij inspireert! Ik vind het super leuk om dit onderwerp wat positieve aandacht te geven. Dus weg met alle negatieve aandacht rondom dit onderwerp want ‘Being a young mom rocks!’

Vandaag het verhaal van Manon, die binnen twee jaar 2 kids kreeg. Ze koos hier heel doel bewust voor! Het was een pittig jaar voor haar, vandaag vertelt zij haar verhaal!

Manon vertelt..

Op mijn 23e werd ik voor het eerst zwanger. Deze zwangerschap eindigde helaas in een miskraam. Een maand later was ik weer zwanger, van mijn zoontje Jay. Toen ik 24 jaar was, beviel ik van hem. Twee maanden later op mijn 24e werd ik voor de 3e keer zwanger, van mijn dochter Jolie. Twee weken na mijn 25e verjaardag beviel ik van haar.

Hoe heb je het ervaren?

Ik was heel erg blij toen ik voor de eerste keer zwanger bleek te zijn. Helaas werd dit geluk na een paar weken van ons afgenomen. Toen ik zwanger was van Jay was ik in het begin vooral onzeker en bang om me aan het kindje te hechten. Pas na de 20 weken echo begon ik te genieten. Bij Jolie was ik net zo blij maar vond ik het tegelijkertijd ook heel erg spannend. Want twee baby’s in 1 jaar krijgen is niet niks. Maar ik was vooral heel erg trots. Vanaf kleins af aan wou ik graag voor mijn 26e moeder zijn van twee kindjes. Zulke dingen kan je helaas niet plannen in het leven. Maar ik ben wel super blij dat dit ook gelukt is.

Toen ik zwanger was van Jay was ik heel erg onzeker. Dit zorgde ervoor dat ik niet echt kon genieten in het begin van de zwangerschap. Ik was blij en trots maar stopte dit gevoel ook wel eens weg. Ik denk om mezelf te beschermen voor als het weer mis zou gaan. Bij de 20 weken begon ik ervan te genieten en liet ik de blije gevoelens ook echt toe. Ik had een hele makkelijke zwangerschap en geen klachten.  Ik werkte fulltime mee in het restaurant van mijn vriend (soms wel 7 dagen, tot aan de bevalling). Een echt familie bedrijf. Voorheen werkte ik als ortho assistent. Maar omdat onze werktijden zo verschillend waren, was het moeilijk te combineren. Daar komt ook nog eens bij dat er niets leukers is dan met je vriend en je maatje samen te kunnen werken. Ik heb tot aan het einde van de zwangerschap doorgewerkt.  Mijn vliezen zijn dan ook letterlijk gebroken op de zaak toen ik aan het werk was!

Mijn vliezen braken om 02-april-2016 00:30 en om 15:01 was Jay geboren. Een redelijk snelle bevalling voor de eerste keer die volgens het boekje verliep. Ik heb wel voor een ruggenprik gekozen omdat ik de controle verloor over mijn eigen lichaam. Dit zorgde ervoor dat mijn bloeddruk laag werd en ik extra zout toegediend kreeg. Hier werd ik zo opgezwollen van, dat toen de kinderarts binnen kwam hij dacht dat ik nog zwanger was!

Mijn zwangerschap van Jolie was even andere koek. Ik kon niet meer de hele dag lui op de bank zitten als ik wou. Want Jay was pas 8 weken toen ik opnieuw zwanger werd, die had veel zorg nodig. Mijn vriend werkt heel veel (hij is horecaondernemer) dus ik zorgde volledig voor Jay. Mijn ouders en schoonouders hebben bijgesprongen wanneer dit nodig was.

Bij 11 weken kregen wij te horen dat we een verhoogd risico hadden op het downsyndroom. Na een aantal keren de NIPT test gedaan te hebben, hadden wij bij 17 weken zwangerschap nog steeds geen uitslag. Uiteindelijk hebben wij de NIPT test in Belgie laten uitvoeren. Na 19 weken zwangerschap wisten wij eindelijk waar we aan toe waren. Jolie bleek zover ze konden zien gezond te zijn. Deze periode heeft wel voor heel veel stress gezorgd. Maar eindelijk na 20 weken konden wij gaan genieten van mijn zwangerschap.

Helaas was dit wel van korte duur. Na 31 weken zwangerschap bleek ik na een paar dagen buikpijn al 3cm ontsluiting te hebben. Voordat ik het wist lag ik aan de weeën remmers en werd ik overgebracht naar het WKZ. Toen ik 32 weken zwanger was en inmiddels al twee keer met vals alarm naar de verloskamer was gebracht. Zat Jolie nog steeds lekker veilig in mijn buik en mocht ik terug naar het plaatselijke ziekenhuis. Uiteindelijk heb ik nog 4 weken lang met 6 cm ontsluiting in het ziekenhuis gelegen. Zonder Jay (die inmiddels tijdelijk bij mijn ouders woonden) en Joseph die de zaak moest runnen. Geloof me, dit was alles behalve die roze wolk waar iedereen het altijd over heeft.

Toen bij 36 weken mijn vliezen gebroken waren – 17 februari 2017 – mocht ik kiezen wanneer ze me zouden gaan inleiden. Mijn antwoord was; NU DIRECT! Zonder dat Joseph of mijn moeder al in het ziekenhuis waren gearriveerd had ik me al aan de weeën opwekkers laten leggen. Want man, wat was ik er klaar mee. Om 16:00 werden de medicijnen toegediend. Ineens ging alles zo snel dat er geen tijd meer was voor medicatie en om überhaupt nog ergens over na te denken. Om 19:50 diezelfde dag werd Jolie geboren! Gezond en wel. Na wat kleine opstart probleempjes (stoppen met drinken en geelzucht) mochten wij een week na haar geboorte naar huis toe. Ik ben nog nooit in mijn leven zo opgelucht geweest.

De eerste maanden als mama heb ik als iets heel erg moois ervaren. Het voelde alsof dat eene puzzelstukje in mijn leven eindelijk compleet was.  Ik vond het zo leuk dat we een maand na de geboorte van Jay al voor een tweede kindje wilde gaan. Na de geboorte van Jay ben ik gestopt met werken. Dit ook omdat ik voordat mijn ‘’verlof’’ uberhaubt afgelopen was ik alweer zwanger was. Met de ouderwetse gedachten dat de man voor de centjes zorgt en de vrouw voor de kindjes. Zo nu en dan help ik wel in de zaak mee waar en wanneer nodig is. Maar de kindjes zijn nu echt mijn prioriteit.

Ik ervaar het jonge moederschap als iets positiefs. Ik ben nooit echt een wild child geweest dus ik miste het uitgaan en andere wilde activiteiten tijdens en na mijn zwangerschap ook niet echt. Omdat ik nog zo jong ben, heb ik er ook geen moeite mee als de kindjes zo nu en dan amper slapen ’s nachts en is het hectische leven in mijn ogen niet altijd even hectisch als andere mensen denken.

Wel werd mij in het begin regelmatig gevraagd of het wel gepland was. En die vraag kwam nog vaker toen ik zwanger was van Jolie. Dit vind ik het enige ‘’nadeel’’ van het jonge moederschap. Maar ik ben gelukkig niet een persoon die wakker ligt van de mening van een ander. Dus als dit het is, dag mag ik denk ik niet klagen!

Ik ben nog steeds samen met de vader van mijn kinderen. En ondanks dat we alles behalve burgerlijk leven en we zo nu en dan een dag alleen via de telefoon communiceren. Kan ik me geen betere vader voor mijn kinderen wensen. En mag ik echt in mijn handjes knijpen met zo een liefdevolle en zorgzame vriend. Hij is niet alleen mijn geliefde maar ook echt mijn maatje. Dit zorgt ervoor dat ik echt helemaal mijn zelf kan zijn. Onze kindjes gaan wekelijks een dagje bij mijn ouders logeren zodat wij even een moment samen hebben. Dit is de rest van de week bijna niet mogelijk. Want mijn vent zit niet elke avond naast mij op de bank. Maar hierdoor genieten we extra van de tijd die we samen hebben.

Heb je nog een advies of leuke tips voor jonge mama’s?

Geniet zoveel mogelijk van de momenten samen met je kinderen. De tijd gaat al zo snel en je kan deze momenten nooit meer inhalen. En wanneer de kinderen uit huis zijn is er nog genoeg tijd over om de ‘’gemiste’’ dingen zelf in te halen. Maar tot nu toe is er nog niks dat mij belemmerd heeft door het jong krijgen van kinderen. Juist omdat ik jong moeder ben geworden en nog lekker flexibel ben.

Over 5 jaar.. 

Hoop ik nog net zo gelukkig te zijn als dat ik nu ben en dat ons gezin nog steeds zo hecht samen is als nu. Mijn kindjes gezond zijn en ik nog steeds zelf voor ze kan zorgen. En voor de rest zie ik wel wat de toekomst mij gaat brengen. De focus ligt voor nu op de kindjes en dit doe ik met alle liefde. Zou deze kostbare momenten voor geen goud willen missen.

‘’Alles gebeurd met een reden’’

Liefs, Manon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.