Bevallingsverhaal van Fleur

Het is alweer even geleden, maar in September werd onze prachtige fleur moeder! Ze praat jullie bij over haar bevalling en ze kijkt terug op haar zwangerschap.

En dan ineens ben ik moederDaar is hij dan, June Lewis. De liefde van mijn leven. Geboren op Prinsjesdag, hoe toepasselijk. Wat een onbeschrijfelijk gevoel. Alle clichés zijn waar!!! Het is namelijk geweldig, bijzonder, een wonder, een magisch gevoel en de allermooiste en fijnste droom. Zo’n klein puur mensje, zonder vooroordelen, zo onschuldig, zo afhankelijk, en dat helemaal van mij.

Zoals je wellicht in mijn vorige blog hebt gelezen, vond ik het zwanger zijn héél bijzonder maar tegelijkertijd kwamen er vaak onzekerheden en angsten bij kijken. En ja, het moederschap is eigenlijk niet anders. Want jeetje, wat hou ik van mijn kleine man. Zo veel dat het pijn doet en dat er geregeld gedachtes opspringen in mijn hoofd die ik zo snel mogelijk wegschuif.

Terugkomend op het moederschap wil ik uiteraard graag de positieve kanten toelichten. Mijn persoonlijke visie uiteraard. Ik ben veranderd als mens. June heeft mij veranderd als mens. Ik voel mij meer vrouw en meer “ik” dan ik ooit geweest ben. Er heerst zo veel rust in mij en June laat mij inzien wat er daadwerkelijk belangrijk is in het leven. Al die loze dingen waar ik mij voorheen druk om kon maken, daar denk ik nu geen eens aan. Ik heb hem gedragen, gemaakt, gevoed en laten groeien met mijn lichaam én ik heb hem op de wereld gezet.

En dat laatste.. Wauw, wat keek ik uit naar de bevalling. Wellicht verklaren vele vrouwen mij voor gek, maar de bevalling vond ik prachtig en het heeft mij zo sterk gemaakt als vrouw. Tijdens mijn zwangerschap heb ik geprobeerd om mijn geest en lichaam dezelfde koers te laten varen. Vaak met mijzelf gepraat dat de bevalling zou gaan zoals het zou gaan. Ik ben nogal snel teleurgesteld en dat werkt ontmoedigend, niet handig tijdens een bevalling. Door de teleurstelling (paniek) zou de adrenaline toenemen en hierdoor zou de oxytocine en endorfine z’n werk niet kunnen doen. Lekker dan, heel veel pijn en je lichaam die zijn werk niet kan doen. Door de pijn te omarmen en mij te laten leiden door mijn lichaam, zal ik mijn kindje op de wereld zetten zei ik tegen mijzelf. Dat herhaalde ik bijna dagelijks. Toen mijn vliezen braken kwam er even een paniek momentje: “Oh wat als de weeën niet opgang komen? Dan moet ik ingeleid worden.. en kan ik dus niet in bad bevallen” Direct zei een andere stem in mijn hoofd: “Fleur, let it go. Het gaat zoals het gaat.” En doordat ik dit tijdens mijn zwangerschap vaak tegen mijzelf had gezegd, ging mijn bevalling zoals het ging. Ruim een uur nadat mijn vliezen braken, begon het te rommelen. Het was begonnen. Ik kreeg kriebels in mijn buik en riep naar Randy: “Oh we gaan hem hele snel ontmoeten.” Mijn weeën begonnen en kwamen direct om de 3/4 minuten en hielden ruim een minuut.

Helaas kreeg ik vrijwel direct rugweeën en wist ik na drie uur niet meer wat ik met mezelf aanmoest. Ik wilde naar het ziekenhuis voor een ruggenprik (terwijl ik van te voren had gezworen never nooit een ruggenprik te willen) dus de romantische situatie van in bad bevallen had ik direct uit mijn hoofd gezet.
Doordat mijn geest en lichaam dezelfde koers voeren, heb ik een prima maar ook zware bevalling gehad. Na 12,5 uur had ik mijn kleine man op mijn borst. Bevallen is zwaar, doet veel pijn maar ik vond het waanzinnig om te ervaren.

De bevalling was voor mij het behalen van de finishlijn na een reis van negen mooie en bijzondere maanden. Het behalen van de titel “mama”. En weer krijg ik tranen in mijn ogen als ik dit schrijf. Zwanger zijn en mama worden stond bovenaan mijn bucketlist. Nu weet ik wat zich schuil houdt achter ‘een dikke buik’ en wat vrouwen bedoelde met de welbekende oerkracht. En dat ik dat heb mogen ervaren, ben ik June voor altijd dankbaar voor. Mijn jongen.

Liefs, Fleur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

4 reacties

  1. Eszter
    26 november 2018

    Mooi! Ik ben mij ook aan het klaarmaken om dit keer mijn zoon (ons derde wonder) te gaan ontmoeten. Het blijft iets magisch dat bevallen naar oh wat vind ik het ook weer spannend.

    • Fleur
      5 december 2018

      Heel veel plezier en succes met je bevalling, en heeeeeel veel geluk met jullie kindje. Liefs Fleur

  2. Denise
    27 november 2018

    Wat een mooi verhaal. Ik was juist heel bang voor de bevalling maar er kwam zo’n kracht in mij naar boven en ik keerde in mijzelf. Het enige wat er toe deed was ons meisje op de wereld zetten. Om 21.30 u begonnen de weeën en om 03.15 u had ik ons meisje in mijn armen. Het was een snelle, heftige bevalling!

    • Fleur
      5 december 2018

      Wauw wat fijn! Je hoort ook wel eens verhalen van vrouwen die het te heftig vonden om zo’n snelle bevalling te hebben. Geniet van elkaar <3 X Fleur