Burned up 2018

Daar zit ik dan, in mijn lievelings tentje, achter mijn laptop, het is 24 December 2018 en ik ga mijn laatste blog voor dit jaar straks posten. Wát een jaar was het jongens, maar echt. Dit is iets wat we ieder jaar zeggen maar dit jaar heeft zoveel pieken en dalen gehad. Ik sluit hem af met een lach en een traan, maar eerst neem ik hem even met jullie door..

There we go again.

2018 ging ik hartstikke zwanger in. We keken enorm uit naar de maand April, de maand waarin we officieel een gezin van 4 zouden worden. Dit is eigenlijk iets waar ik het hele jaar naar toe geleefd heb. De maanden voor mijn bevalling ben ik veel alleen geweest, iets wat ik zwaar onderschat heb. Daar is, denk ik, ook het begin van mijn burn-out ontstaan. Het waren rommelige maanden, waarin Lola alle virusjes te pakken kreeg en Danny steeds onverwachts lang weg moest. Toen het eenmaal 1 april was, en ik volgens alle verwachtingen nog steeds rondliep met een dikke buik, kon het aftellen écht gaan beginnen. Dat ik bijna twee weken over tijd zou lopen, had niemand voorzien. Op 16 april om 18:34 uur kwam Joe na een zwangerschap van 41 weken en 5 dagen op de wereld. De bevalling waar ik zo bang voor was, kwam er niet. Alles verliep soepel, 4 uurtjes na dat de inleiding van start ging, had ik onze (grote) zoon in mijn armen. Met een lengte van 55 centimeter en een gewicht van 4210 gram, was Joe alles behalve een kleine baby.

Hello April

April was het begin van een nieuw avontuur waar we onwijs veel zin in hadden. Wat we niet wisten was dat het ook het begin was van een onrustige periode. Een periode waarin ik me ontzettend onzeker heb gevoeld over letterlijk alles. Mijn gezin, mezelf, mijn werk en het hele ouderschap. Nooit eerder voelde ik mezelf zo, ik kon het niet plaatsen, maar eigenlijk kon ik ook gewoon écht niet meer. Het was helemaal leeg van binnen, ik kon nergens meer van genieten. Niet gek ook, dacht ik, een baby’tje wat niet slaapt, een man die vaker van huis is dan thuis is, een drukke dreumes en een baan wat eigenlijk altijd maar door gaat. Na het zoveelste doktersbezoekje in Augustus kwam het hoge woord eruit; ik was letterlijk opgebrand. Iets waar ik niet in geloofde, want ik was toch niet zo’n aansteller met een burn-out? Inmiddels weet ik beter, mensen met een burn-out zijn geen aanstellers, maar juist echte vechters. Iedere burn-out is anders. De een kan maanden of jaren helemaal niets doen en voor zich uit staren, de ander is er na enkele weken weer. Ik ging opzoek naar mijn weg hierin.

Hoe overleef ik een burn-out?

Ik ben nu 4 maanden verder en ik ben er echt nog lang niet, ik zit nog in therapie en ben bijna op de helft van het traject. Ik zal daar binnenkort eens meer over delen, dat heb ik namelijk nog niet eerder gedaan. Het belangrijkste besluit wat ik heb genomen heb, is om te minderen met alles wat ik te veel deed. Minder  werken, minder online delen, minder vergelijken met andere, minder willen, minder onzeker zijn, minder van mezelf te eisen. Iets wat heel simpel klinkt, maar niet simpel is.

Toen ik samen met mijn vriendinnetje een webshop startte, dacht ik dat ik die webshop er wel bij kon hebben. Hoeveel werk kon het zijn? Achteraf gezien een hele hoop, iets wat we flink onderschat hadden. Het liep ontzettend goed en we hadden er een hoop geld mee kunnen verdienen, maar we maakte bewust de keuze om er mee te stoppen inplaats van het door te zetten. Ik werd niet gelukkig van het vele werk en het verdienen van meer geld, ik verlangde terug naar mijn vrije dagen met de kids en besefte me dat ik op dit moment in mijn leven een carrière niet heel belangrijk vond. Lekker geëmancipeerd, I know, maar het voelde niet goed. Ik ben terug gegaan naar twee dagen werken en alleen voor mijn blog/vlog, want dat is wat ik het allerleukste vind om te doen. Heb de lat minder hoog voor mezelf gelegd en kwam er dus keihard achter dat je van altijd maar méér willen niet gelukkiger wordt.

Waar ik wel gelukkig van werd? Naar buiten gaan, de kids, liever zijn voor mezelf, mijn tijd spenderen aan mensen waar ik echt blij van word en mijn laptop soms gewoon dicht knallen. Er gaat namelijk niemand dood als ik niet binnen dag reageer en die kids hè, die worden zo snel groot. Die tijd krijgen we, heel cliché, nooit meer terug.

Ik kan wel stellen dat 2018 één grote les is geweest. Een jaar waarin het misschien niet allemaal heel leuk was, maar waar ik wel heel sterk uitkom en toch positief op terug kijk. We hebben Joetje bij ons, en wát een heerlijk kind is dat, we zijn zo ontzettend gek op zijn heerlijke lieve, bolle bekkie. Lola is veranderd van een dreumes in een kletsende peuter en de aller aller aller liefste, grote zus. En Danny en ik zijn ook veranderd. We hebben dit jaar samen overleefd en geloof me, dat ging niet vanzelf. We hebben elkaar vaak de huid vol gescholden, gedacht dat we het makkelijk zonder elkaar zouden redden en elkaar zeker niet altijd gewaardeerd, wat slaaptekort allemaal met je doet is bizar. Maar nu? Ik weet, nee ik voel het nog meer dan ooit; zonder Danny had ik dit alles niet gekund en niet gewild. Daarnaast ben ik toch wel écht trots op mezelf, trots op waar ik nu sta en wat ik bereikt heb. Ik sluit dit jaar hartstikke voldaan en tevreden af.

Ik wil jullie bedanken voor alle mooie reacties en berichtjes, want dat vind ik toch zo bijzonder. Bedankt dat jullie afgelopen jaar zo met ons mee hebben geleefd! En voor nu? Hele fijne feestdagen en ik zie jullie volgend jaar weer. Ik neem een weekje vakantie en ben hier in het nieuwe jaar pas weer terug! Dikke virtuele knuffel en heel veel liefs van ons alle 4! X Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

3 reacties

  1. Charlotte
    24 december 2018

    Ik vind het juist een teken van emancipatie dat je kunt kiezen. Wel of niet werken en hoeveel je werkt. Als je er voor kiest om veel bij je kinderen te zijn, dat ís juist emancipatie! Vroeger hadden we die keuze niet en nu wel! Soo you go girl!
    En nogmaals: zo fijn die eerlijkheid ❤️
    Het is zo fijn om een blog te lezen waarin ik herkenning zie en je zo open praat over je ervaringen en gevoelens.
    Een hele fijne kerst en oud en nieuw gewenst!

  2. Sennett
    24 december 2018

    Grootste compliment die ik je wil geven.. je eerlijkheid en kwetsbaarheid in je proces van moeder, vriendin, vrouw en werkende zijn. Ik ben erg benieuwd naar wat je wilt delen over je burn out. Ik wens jullie fijne feestdagen en al het moois voor 2019. Ondanks alles vond ik het fantastisch om je te volgen. Voor de foto’s, voor de lachjes maar ook de tranen en wat je daaruit hebt gehaald. Veel liefs

  3. Lydia
    5 januari 2019

    Super mooi geschreven!

    Liefs Lyd