BURNED UP | #lastone

Het is alweer eventjes geleden dat ik een update schreef over mijn burn-out, er is echt een hele hoop gebeurd, ik heb veel geleerd en ben heel wat zelfkennis wijzer. Wanneer je midden in een burn-out zit, lijkt je situatie uitzichtloos. Ik dacht ook vaak; ga ik me ooit weer beter voelen? Inmiddels weet ik; het kan, en het brengt je ook zoveel mooie dingen!

Of ik helemaal van mijn burn-out af ben, durf ik niet te zeggen. Ik denk zelf dat je er nooit helemaal vanaf komt maar je leert er goed mee omgaan. Het blijft iets waar je altijd rekening mee zal houden, goed je grenzen bewaken is heel lastig maar dat is wel wat ik geleerd heb de afgelopen tijd. Gewoon nee zeggen tegen dingen welke niet van levensbelang zijn, om hulp vragen waar nodig, en vooral niet te veel van jezelf eisen. Ik zeg dit allemaal heel stoer, maar het blijft een constante strijd. Ik weet inmiddels wel heel goed waar mijn burn-out vandaan komt door mijn therapie en dat vind ik heel erg fijn, zo weet ik heel goed waar mijn struikelpunten liggen. Hoe je ermee omgaat is ook voor iedereen anders. Er waren dagen dat ik het liefst in mijn bed bleef liggen, maar dat kan nou eenmaal niet met twee kleintjes. Ik probeerde juist zoveel mogelijk leuke dingen te doen, juist de deur uit te gaan en dingen te ondernemen. Soms ging het goed, soms ging het voor geen meter maar ik probeerde het in ieder geval wel.

Ik deel met jullie de 3 punten die een grote rol speelde in mijn burn-out.

1 – Brand

Het is alweer bijna 5 jaar geleden dat ons ouderlijk huis afbrandde. Een hele heftige gebeurtenis waar mijn hele familie bij werd betrokken. Op het moment van de brand was iedereen thuis, we zijn er lichamelijk allemaal goed vanaf gekomen, maar ik heb er psychisch een behoorlijke klap aan over gehouden. Het is voor mij heel persoonlijk om dit te delen, en stiekem vind ik dit best een beetje moeilijk. Maar doordat de brand ontstond in mijn slaapkamer, heb ik mij jarenlang vreselijk schuldig gevoeld. Ik was áltijd maar bang om iets verkeerd te doen, ik was het vertrouwen in mezelf totaal verloren. Zo durfde ik bijvoorbeeld niet meer op een snelweg te rijden, ik was bang dat ik niet goed op zou letten en ik had daar heel erg het gevoel dat ik opgesloten zat. Ik durfde niet meer met het openbaar vervoer, hetzelfde verhaal; ik kon daar niet weg wanneer ík dat wilde. Ik durfde niet naar drukke winkels, niet naar verjaardagen omdat ik bang was dat er mensen over de brand zouden beginnen en zo waren er meer angsten. Wanneer ik deze dingen wél deed, kreeg ik een paniek aanval. Voor iedereen die niet weet wat een paniek aanval is; je denkt letterlijk dat je doodgaat en kunt niet meer normaal nadenken. Ik heb zo geregeld uren langs de snelweg gestaan, omdat ik niet meer verder durfde. Er waren periodes dat het beter ging, bijvoorbeeld toen wij op Aruba woonde, ik heb toen nooit een paniekaanval gehad. Maar na de bevalling van Joe waren de angsten weer terug en van de zomer waren de aanvallen weer wekelijks in mijn leven, toen kwam de burn-out..

2 – Heimwee

Sinds we terug zijn in Nederland, heb ik nooit echt kunnen aarden hier. Ik heb – nog steeds – iedere dag heimwee. De combinatie van het weer, de rust en de tijd met elkaar vond ik daar op Aruba zo fijn. Ik kan niet goed tegen de winter en ik kan soms ook heel moeilijk omgaan met alle sociale verplichtingen. Ik bleef maar denken aan hoe fijn we het daar hadden, en dat ik zo graag terug wilde, dat ik vergat te kijken naar wat ik nú had. Ik leefde steeds in het verleden en bleef daar heel erg in hangen. De heimwee zal nooit weggaan, dat weet ik zeker, maar inmiddels kan ik ook heel blij zijn met wat we hier allemaal hebben opgebouwd. Ons nieuwe huis, de fijne kinderopvang en mijn familie dichtbij. Eerst kon ik dat niet zo zien, alles was beter daar, dus ik ben heel blij dat ik hier wat realistischer in ben geworden.

3 – Slaap te kort

Ik las laatst dat het vroeger een martelmanier was, mensen niet laten slapen, ik kan je nu vertellen; dat begrijp ik he-le-maal! Slaap te kort is iets wat mij zeker genekt heeft. Inmiddels gaan de nachten al vele malen beter, zijn er nog nachten bij waarin ik amper slaap maar het is niet meer zo erg als eerst. De combinatie van niet slapen, 100 ballen hoog zien te houden en te veel van jezelf eisen werkt gewoon niet, logisch natuurlijk, maar dat kan een ander 20 keer tegen je zeggen, je moet er zelf achter komen. En dat deed ik, daar leerde ik van. Ik besefte heel goed dat ik minder energie had door het weinig slapen, dus dat ik ook wat minder moest gaan doen. Jullie zien het misschien niet direct, maar ik merk het wel. Ik zeg vaak events af welke ik voorheen wel zou bezoeken voor mijn werk, neem minder opdrachten aan en leg mezelf minder druk op wat betreft mijn blog en youtube kanaal. Komt de vlog een dag later? Jammer dan. Iets minder artikelen online deze week? Overleven we ook wel. En geen zin om te posten op instagram? Volgende week vast weer genoeg te melden. Uiteraard heb ik ook te maken met deadlines, zoals iedereen die werkt zijn er ook gewoon dingen welke ik moet doen en niet kan uitstellen, deze hebben dan ook mijn prioriteit. Dit klinkt heel makkelijk en zo voelt het voor mij eigenlijk ook nu, ik doe dit werk omdat ik het waanzinnig leuk vind, maar je kunt absoluut geen dingen forceren. Ik ben wie ik ben en vind eerlijkheid het allerbelangrijkste, dus als je dicht bij jezelf blijft in mindere periodes, dan is dat ook te zien in je werk. Opzich logisch, toch?!

Hoe nu verder?

Ik heb goede hulp gekregen voor mijn burn-out. Vijf maanden lang ging ik 1 á 2 keer per week naar mijn therapie toe, ik had twee behandelaars, een vrouw en een man. Ik kreeg EMDR therapie (wat dat is lees je hier) en ging 1 keer per week praten met mijn behandelaar. We stelde doelen en werkte hier langzaam naar toe. De EMDR therapie kreeg ik 4 jaar geleden ook, maar dit deed toen helemaal niets met mij. Bij mijn vrouwelijke therapeut voelde ik mij zo begrepen en op mijn gemak dat ik het nog wel een keer aandurfde. Ietwat sceptisch was ik, maar toch ging ik er vol voor. En het werkte heel snel, het is heel heftig maar als je er eenmaal in zit is het bizar om te merken wat het doet met je. Vorige week heb ik mijn therapie afgesloten, dit voelt voor mij echt als een mega mijlpaal! Ik was zo trots, blij en opgelucht toen ik daar voor de laatste keer weg liep. Ik heb een hoop geleerd en ben nu vooral heel erg blij dat ik lekkerder in mijn vel zit.

Burn-out hebben sucks, maar het brengt je ook zoveel moois. Mocht je er nu middenin zitten; geloof me, het gaat echt waar beter worden en je komt hier zoveel sterker uit!

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

3 reacties

  1. Sennett
    28 maart 2019

    Wat een mooi en kwetsbaar artikel. Ben erg blij dat je het hebt gedeeld, het geeft hoop. Ben super blij dat het beter met je gaat en herken veel.

  2. Joyce
    28 maart 2019


    En respect dat je dit hebt willen en kunnen delen…

  3. Sharon
    23 april 2019

    Lieverd echt respect hoe je hier mee omgaat en open deelt, het straalt kracht Mommy! Lfs