Burned up

Ik heb even geen idee hoe ik dit stuk moet beginnen, daarom heb ik jullie via instagram gevraagd wat jullie graag willen weten over de burn-out. Ik ga ze gewoon proberen te beantwoorden, niet om mezelf te verdedigen of omdat ik het gevoel heb dat ik iets moet uit leggen, maar omdat ik een taboe wil doorbreken en ik denk dat er misschien wel mensen zijn die hier iets aan hebben.

Wanneer kwam je er achter dat je een burn-out hebt?

Daar kom je niet echt achter. Wanneer je het idee hebt dat je koorts hebt, meet je je temperatuur op en ”voilà!” daar is je antwoord. Bij een burn out werkt dat anders. Danny maakte een afspraak voor mij bij de dokter omdat ik al een aantal maanden mezelf niet meer was. Ik vergat alles, werd super snel boos, kon overal o huilen maar voelde me tegelijk heel erg dood van binnen. Ik at niet veel meer en verslonsde mezelf totaal. Veel van deze dingen startte eigenlijk al tijdens mijn zwangerschap. Ik kon heel negatief, onzeker en bang zijn, de mensen die mij goed kennen weten dat deze eigenschappen totaal niet bij mij passen. Ik had heel erg vaak paniek aanvallen die zo heftig waren dat ik op een gegeven moment bijna nergens meer heen durfde (hier vertel ik later meer over).

Danny waarschuwde mij al eerder; ”ga eens naar de dokter Naat, gaat het wel goed met je?” ook vriendinnen en mijn familie waarschuwde mij; ”werk eens wat minder, neem zwangerschapsverlof”. Voor mij kwam er een omslag punt toen mijn schoonzusje vroeg; ”wanneer was de laatste keer dat je écht van iets kleins genoot?” ”Geen idee.” was mijn antwoord. Zij zei toen dat dat een hele kwalijke zaak was, ik vond dat wel meevallen. De week daarna ben ik er over na gaan denken, ik kon echt niet meer genieten van dagelijkse dingen en ze had gelijk, dit is echt niet oké. Maar de druppel was toch de webshop die ik zou gaan starten met een vriendin. We posten een foto van een jurkje op instagram en BAM! Het was direct een succes, we verkochten razendsnel super veel jurkjes maar hadden ons niet goed voorbereid op de hoeveelheid werk die erbij kwam kijken. Opnieuw was ik abnormaal veel aan het werk, ‘s nachts tussen de nachtvoedingen door ging ik verder achter mijn laptop en slapen deed ik nog amper.

Op een woensdagochtend werd ik wakker en Danny zei; ”ga je maar aankleden, je hebt straks een afspraak bij de dokter.” Een golf van opluchting ging er door mij heen, maar ik vond het ook super spannend. Een afspraak maken is binnen 5 minuten geregeld en toch bleef ik het maar uitstellen. Toen ik bij de dokter aan kwam, deed ik daar mijn hele verhaal, het gesprek duurde ruim een uur en de dokter was zo ontzettend lief en begripvol. Haar conclusie was dat ik té lang, té veel deed. Eigenlijk iets wat ik allang wist maar wat je soms gewoon van een buitenstaander moet horen die er ”verstand” van heeft. Danny vertelde mijn huisarts dat ik om 23:00 uur stopte met werken, ging slapen en vervolgens ‘s ochtends om 08:00 mijn laptop weer open klapte, het liefst nog eerder. Ieder dag. Ik was dus 9 uur bezig met ”slapen”, de rest van de 15 uur was ik bezig met werk. Daarbij kwam de heimwee naar Aruba, de onzekerheid van Danny zijn werk, de zorg van de kids die grotendeels op mijn schouders terecht kwam, de slapeloze nachten én een eigenschap van mij die ervoor zorgt dat ik een extreme binnenvetter ben, álles wil ik zelf oplossen.

En toen?

Na een lang gesprek was ik vooral heel erg opgelucht. Opgelucht dat ik mijn verhaal had gedaan, dat zij zo begripvol was en dat mijn probleem werd erkent. Haar conclusie; er is een serieus probleem waar we snel iets aan moeten gaan doen. Ze regelde binnen 5 dagen nog een afspraak bij een therapeut en raadde mij aan om een week lang mijn telefoon uit te zetten (vandaar die stilte op instagram). Hiermee los je het probleem niet op, maar ik besefte me wel hoe vaak ik automatisch naar mijn telefoon greep. Die week ging ik nadenken over waar ik écht gelukkig van werd en dat antwoord kwam heel snel; mijn kinderen. Zij zijn mijn alles. Ze hebben niets aan een moeder die altijd maar bezig is met haar werk, afwezig is en niet eens kan genieten van de kleine dingen in het leven. Ik besloot al gauw dat ik een stapje terug wilde doen, de webshop die ik met Daisy zou gaan starten werd uitgesteld. Dit kon er nu even niet bij. Ik was zó gefocust op succes, laten zien dat ik het allemaal wel kon en misschien ook wel op geld verdienen, dat ik vergat waar het echt om draait in het leven.

Toen ik mezelf een week lang verplicht vakantie gaf, drong het tot me door hoe slecht en kut ik mij eigenlijk voelde, ook was (en ben) ik ontzettend moe. Samen met de huisarts maakte ik een plan, ik krijg nu hulp van een psycholoog, ga naar de fysio voor ademhalingsoefeningen die helpen bij paniek aanvallen en doe bewust een stuk minder. Ik probeer alleen nog maar dingen te doen ik écht leuk vind, minder te plannen op een dag en regelmaat geeft mij ook een hoop rust. Hoe ik dat doe? Door simpelweg af en toe ”nee” te zeggen en hulp te vragen aan andere. Overdag probeer ik te gaan slapen wanneer de kids ook slapen (en niet achter mijn laptop te zitten), dingen los te laten en te accepteren zoals ze zijn. Ik wilde altijd overal de controle over hebben en dát loslaten is eng en voelt gek maar geeft tegelijkertijd een hoop rust. Deze aanpak werkt voor mij. Zoals jullie kunnen zien staan er veel minder blogs online en ook de vlog liet even op zich wachten. Ik weet natuurlijk wel dat er niemand dood gaat wanneer ik een mailtje een dag later verstuur of geen vlog upload, maar zo voelde het soms niet. Ik moest al die tijd vooral heel veel van mezelf, niet van iemand anders.

Stranger: ”maarre, volgens mij heb jij geen burn-out hoor!”

Toen ik jullie vroeg wat jullie graag wilde weten over de burn-out, kreeg ik helaas ook wat rotte opmerkingen, ”het zal eens niet”, dacht ik. Een klein aantal mensen (4 om precies te zijn) geloofde niet dat ik een burn-out had. Want toen zij er eentje hadden, konden ze helemaal niets meer doen en ik deed volgens hen nog super veel leuke dingen. Dus.

Pff, ik word zo vreselijk boos en verdrietig van deze opmerkingen. Ten eerste is ieder mens anders, geen burn out is hetzelfde en iedereen gaat anders met zijn of haar problemen om. Ik krijg juist super veel positieve energie wanneer ik even het huis uit ga en in een andere omgeving ben. Soms gaat het goed, soms minder goed, maar ik probeer niet iedere dag thuis te blijven zitten en weg te rotten op de bank. Trouwens, dat kán ook niet eens want ik heb twee kinderen waar ik voor moet zorgen en die ervoor zorgen dat ik nog niet eens 5 minuten stil kán zitten. Nu zul je misschien denken; ach, trek je niets aan van die opmerkingen, maar zo makkelijk werkt dat helaas niet, dit zijn vaak de opmerkingen die blijven hangen terwijl de positieve berichtjes in grote getallen binnenstromen. Iedereen heeft een mening en dat mag ook, maar je mening delen hoeft niet altijd. Dat mensen dat heel bewust wel doen, vind ik gewoon moeilijk maar zal ik moeten accepteren. Mijn schouders ophalen en het proberen los te laten. Niet iedereen gaat mij leuk vinden en dat is eigenlijk prima, dat hoeft ook niet, ik vind ook niet iedereen leuk.

Goed, terug naar het moraal van het verhaal; geen burn-out is het zelfde; de één heeft er een depressie bij en is er na 10 jaar nog niet boven op en de ander heeft genoeg aan een coach en drastische veranderingen in zijn of haar leven.  Realiseer je ook; ík zit niet in ”big brother” en word dus niet 24/7 gefilmd. Wat jullie via instagram en YouTube kunnen zien is dus maar een glimp van wat ik meemaak (onthoud dat goed, dit is dus bij iedere ”influencer” zo!) Ik ben altijd zo eerlijk mogelijk, mijn struggles én mijn hoogtepunten deel ik bijna altijd maar ook hier gebeuren genoeg dingen die ik niet op het internet knal. Ik deel een hoop, écht, jullie weten bijna alles maar over sommige onderwerpen praat ik niet zo makkelijk en hou ik liever voor mezelf (hebben we die binnenvetter weer). Dat is niet nep, dat is niet het plaatje mooier maken dan het is, maar dat noem ik privacy.

Gelukkig kreeg ik super veel positieve berichtjes. Zoveel mensen vonden het fijn dat ik er open over was en ik heb veel gehad aan berichtjes die ik kreeg van vrouwen die met dezelfde problemen kampen. Het is ook niet gek, we leven in een tijd waarin je honderdduizend ballen hoog moet houden, maar waarom eigenlijk? En van wie moet je die eigenlijk zo hoog houden? Want zoals ik heb gemerkt; er gebeurt niets wanneer ik een stapje terug doe. Die ballen laag houden (of helemaal weg flikkeren) is dus helemaal niet zo moeilijk. Begin met ”nee” zeggen op dingen waar je eigenlijk geen zin in hebt.

De burn-out is nog niet weg, nog lang niet. De paniekaanvallen zijn ook nog steeds aanwezig en ik hoop dat ik daar ooit vanaf kom. Ik kan nog wel een uur door praten over dit onderwerp, misschien dat ik er een video over op ga nemen of nog een blog ga schrijven, het is inmiddels 21:52 uur en ik val haast in slaap, ik stop voor nu even. Mocht je nog een vraag hebben hierover, stel hem gerust, ik ga hier mee verder want als het aan mij ligt maken we dit onderwerp bespreekbaar!

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

12 reacties

  1. Hilde
    5 september 2018

    Ik zit op dit moment in hetzelfde schuitje en heb het veel te lang genegeerd. Dank voor je openheid, ik veroordeel je absoluut niet maar het komt goed. Neem de tijd die je nodig hebt!

    • Natalie Vijfhuizen
      5 september 2018

      Same here! Zet hem op! Het komt inderdaad goed, dat weet ik zeker! X

  2. Dymphy
    5 september 2018

    Wat knap van je! Zo gooide ik 3 maanden geleden online dat ik met een burn out thuis zat. En lrecies wat je zegt iedereen ervaart het anders. En het mooie is… we komen hier als nog sterkere vrouwen uit

  3. Stephanie
    5 september 2018

    Ontzettend knap dat je dit zo bespreekbaar maakt. Hou die ballen inderdaad lekker laag! Je volgers wachten wel op je, dat komt wel weer. Nu kies je voor jezelf en je gezin, petje af!!! X

  4. Renske
    5 september 2018

    Zo fijn dat je dit bespreekbaar maakt! Ook hier helaas in hetzelfde schuitje met mijn 28 jaar. Ik vond het altijd iets voor oudere mensen, maar zit er nu zelf middenin! En de mensen met die negatieve reacties.. pff ik weet niet eens wat ik moet zeggen! Bij mij weet 95% niet eens dat ik een burn-out heb en de mensen die ik het vertel reageren verbaasd omdat ze niets aan mij merken want ik “doe altijd zo gezellig mee”.

    Neem je tijd, geniet van je lieve kinderen en pak je rust zoveel dat kan.
    Succes en sterkte

  5. Kim
    5 september 2018

    Wat goed en dapper dat je dit schrijft!
    Flikker die ballen idd eens weg haha zou iedereen moeten doen want oh oh wat kunnen wij het moeilijk maken voor onszelf! Ik ervaar met 2 kindjes ook wel een mate van druk; huishouden perfect willen doen, kindjes blij, man blij, vrienden aandacht geven maar he soms gaat het gewoon even niet en dat is helemaal oke! Jij komt hier doorheen, pakt je rust, knuffel urenlang met de kinderen en geniet van kleine “onbenullige” dingen! Liefs

  6. 6 september 2018

    Ik heb de afgelopen jaren ook een burn out en een depressie gehad. Man, wat was het zwaar. En ik heb mij zo lang geschaamd hiervoor! Ik heb het uiteindelijk ook op papier gezet en op mijn blog geplaatst. Wat goed dat jij het ook doet! Het komt veels te veel voor en we moeten het met zijn allen bespreekbaar maken!
    En Natalie, wat fijn en ontzettend knap dat je een stapje terug hebt gezet! Je mag super trots zijn op jezelf. Want toegeven aan jezelf dat je niet alles kan is echt niet makkelijk. Maar dit is wel wat je een sterk persoon en nog sterkere moeder maakt.
    X

  7. Marlou
    6 september 2018

    Ondanks dat ik je niet ken en je alleen volg op IG, je blogs lees en vlogs bekijk dacht ik altijd: Hoe doe je het toch allemaal!
    Goed dat je het bespreekbaar maakt, nu aan jezelf gaat denken en gaat kijken van welke kleine dingen je wel kan genieten!
    Kop op jij powervrouw. Hier kom jij nog sterker uit dan dat je nu al bent.

    En btw, wat is Danny een lieverd, wat goed dat hij actie ondernam.

  8. 6 september 2018

    Ah lieve meid, wat heftig.
    Goed aan jezelf blijven denken en aan je mooie gezinnetje.
    Ik heb zelf geen burnout gehad maar ik heb soms ook echt dat ik even niet meer kan en dat vind ik zelfs soms al zo heftig.
    Doe rustig aan je gezondheid is het belangrijkste de rest komt allemaal wel.
    Dikke knuffel Sam

  9. 8 september 2018

    Die openheid vind ik zelf ook erg belangrijk! Inmiddels 4 jaar geleden een depressie gehad én begin 2017 een burn-out. Ik besloot toen om te stoppen met school en te gaan werken, mensen en dingen die niets toevoegden aan mijn leven heb ik eruit gelaten, dat lucht ook al op! Inmiddels anderhalf jaar verder en een dochter van 3,5maand rijker. Ook ben ik dit jaar begonnen met bloggen en wat is het toch heerlijk (en ook nodig) om dit soort onderwerpen bespreekbaar te maken! Succes met het herstel en houd in je achterhoofd dat de zon uiteindelijk weer zal gaan schijnen ookal lijkt de lucht nu nog bewolkt!
    Liefs, Esmée

  10. 16 september 2018

    Ik ben hier ook doorheen gegaan. Grootste tip van mij is om ook naar een orthomolucolaire arts te gaan, zij meet je door en kan je mede door supplementen weer in balans komen zoals o.a. je hormonen etc. Die zijn nu waarschijnlijk in disbalans geraakt door stress.
    Zo ga je je snel weer beter voelen in combinatie met rustiger aan doen. Gezond eten, en proberen te slapen wanneer kan. Succes!! x