Een nieuw huis! Silvana #3

Een nieuw huis! Silvana #3

Vanaf het moment dat wij de diagnose voor Coco kregen, wisten we eigenlijk al dat Coco waarschijnlijk nooit zou gaan lopen. Een aantal maanden daarvoor had ik een klein appartement in Amsterdam gevonden. Ik was super blij, want voor die tijd woonde ik tijdelijk in het huisje van een vriendin, een aantal maanden bij andere lieve vrienden (nogmaals dank Roos & Chris) en twee weken bij mijn ouders. Er kon een nieuwe stap gezet worden. Een huis voor ons samen…

Het huis stond in Nieuw West, 1 hoog met 1 slaapkamer en best oud. De eerste winter hadden we super veel last van muizen, maar sliepen die periode gelukkig vaak bij mijn vriend, die toen nog samen met zijn broertje in een heel fijn huis in Hilversum woonde. Toen het echt tot mij door begon te dringen dat ik Coco altijd de trap op zou moeten blijven tillen heb ik contact opgenomen met de gemeente Amsterdam. We werden op de urgentie lijst gezet bij woningnet voor een rolstoelgeschikte woning. Gelukkig had ik mij op 19/20 jarige leeftijd al ingeschreven bij woningnet, dus stond ik er best redelijk voor. Dacht ik..

Iedereen maandagmiddag om 13.00 kwamen er nieuwe woningen online, maar iedere week was daar weer een zware teleurstelling. Geen rolstoelgeschikte woning, of eentje met maar 1 slaapkamer, dus qua ruimte gingen we er niet echt op vooruit. In de tussentijd kreeg Coco een rolstoel, waar we allemaal super blij mee waren! Alleen om daarmee de woning in te komen was nogal een ding. Bij de voordeur lag een dubbele drempel en helaas wilde de Gemeente hier niets aan doen, met als reden: jullie staan al op de urgentielijst.

Naar mate de maanden verstreken en Maks had besloten om bij ons te komen wonen werd de zoektocht alleen maar lastiger. We wilden nu een rolstoelgeschikte woning met minimaal 2 slaapkamers, nou dat kan je op je buik schrijven. In 8 maanden tijd ben ik 3 keer uitgenodigd om een woning te bezichtigen. Maar helaas eindigde ik op gemiddeld plek 9. Ik was helemaal klaar met de Gemeente Amsterdam en de “urgentie”, dus besloten we om te reageren op woningen in de vrije sector. De huurprijs schoot behoorlijk omhoog, maar we hadden het ervoor over. We moesten gewoon een andere woning hebben, want met  twee volwassenen en een tweede kindje  op komst in een woning met 1 slaapkamer is gewoon krap. Bezichtiging na bezichtiging, maar nergens werden we ingeloot.

De moed zakte echt in mijn schoenen en het einde van de zwangerschap kwam in zicht. Ik had mij zelf de grens van 1 juni gegeven. Als we dan niet verhuisd zouden zijn, zouden we hier blijven tot na de vakantie. Tot er begin mei een verlossende e-mail van Eigen Haard kwam…. In Amstelveen kwam er een rolstoelgeschikte woning beschikbaar, of wij interesse hadden om een kijkje te komen nemen. “JA, NATUURLIJK!” een dag later mochten wij de woning bekijken toen de andere mensen er nog woonden. Nadenken was niet nodig.. Vol enthousiasme zeiden wij JA! JA WIJ WILLEN!

19 mei 2017 hebben wij de sleutels van ons nieuwe paleis in ontvangst mogen nemen. En als ik er aan terug denk, alle stress en boosheid was het waard. Wij beschikken nu over een woning met beneden een slaapkamer en badkamer voor Coco. Boven hebben wij nog ruimte voor de rest van het gezin en zijn de overige slaapkamers al gereserveerd door vrienden. In de zomer kunnen we genieten van de zon in onze mega achtertuin… WIJ ZIJN ZO BLIJ! Vanaf deze week gaat mijn zwangerschapsverlof in. Nog 6 weken voordat wij de kleine man verwachten. Ik ga de komende weken dus heerlijk rommelen en genieten van ons nieuwe paleisje!

Liefs, Silvana

Thanks lieve Sil! Ik hoop dat je lekker gaat genieten van je verlof in jullie nieuwe paleisje. Het is jullie zo gegund! X Natalie

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.