Hoe ik het vind met twee kids..

Joe is alweer ruim twee weken bij ons en dat betekent dat het ”normale” leven ook weer is begonnen. Naja, normaal?! Het is toch allemaal wel even wennen met zo’n prachtig nieuw gezinslid erbij. Mijn vaste ochtend+avond ritueel met Lola is veranderd en ik moet mijn tijd en aandacht verdelen. Het is natuurlijk wat vroeg om te oordelen, maar ik vertel jullie mijn ervaringen tot nu toe..

Nooit meer tijd voor jezelf?

Dat vind ik serieus meevallen. Ik denk dat iedere vrouw die net is bevallen moe is en weinig tijd voor haar zelf heeft. Ik vind het in dit geval niet veel erger dan bij een eerste baby. De dagen bestaan vooral uit bijkomen, voeden en luiers verschonen. Ik ben daar heel relaxt onder. Voordat ik beviel nam ik mezelf voor om de eerste maand niets in te plannen en per dag te bekijken hoe ik me zou voelen. Ik weet nog heel erg goed dat ik na de geboorte van Lola enorm moest wennen aan de situatie; ineens heb je er iemand bij die volledig afhankelijk is van jou en je gaat niet zo makkelijk meer de deur uit. Ik wilde al heel snel weer van alles en gunde mezelf geen rust. Dit keer doe ik dat allemaal helemaal anders, ik vind het geen probleem om een hele dag thuis te zijn en ”niets” te ondernemen, ik wil eerst mijn draai vinden met Lola én Joe.

Tot nu toe gaat dat eigenlijk heel erg goed. Lola is op woensdag en af en toe op maandag op haar schooltje en vind het dan op dinsdag heel fijn om gewoon thuis te blijven. Lekker buiten spelen, filmpjes kijken en tekenen is dan helemaal oké.

Aandacht verdelen?!

Het enige wat ik heel erg lastig vind aan deze nieuwe situatie is dat ik minder tijd voor Lola heb. Het klinkt heel cru, maar het is wel de realiteit. Ik zie haar soms vechten om mijn aandacht, die ik haar overigens dolgraag wil geven maar wat niet altijd lukt. Ik doe mijn best om het haar uit te leggen dat ik eerst even haar broertje moet voeden voor ik met haar kan gaan spelen. Ze snapt dit natuurlijk lang niet altijd, maar je ziet dat ze langzaam aan de situatie begint te wennen. Wanneer Joe slaapt is het helemaal Lola tijd. Ik ga dan juist niets in huis doen, laat ”de boel de boel” en dat is voor ons beide heel erg fijn. Ik voel me nog steeds vaak schuldig tegenover haar, maar ik weet zeker dat het goed gaat komen. Ze vind haar broertje heel interessant en neemt haar rol als grote zus steeds serieuzer, dat is zo mooi om te zien.

Dus conclusie; hoe vind ik het tot nu toe? Hard werken. Maar dat zijn de eerste weken met een pasgeboren baby sowieso wel, of het nu de eerste, tweede of derde is. Verder geniet ik er vooral heel erg van, ben ik heel chill en probeer ik vooral niet te streng te zijn voor mezelf. De ene dag gaat het beter dan de andere dag, maar dat is het leven, het kan niet altijd perfect gaan. Nogmaals, ik ben pas twee weken onderweg, wie weet vind ik er over een paar maanden wel weer iets héél anders van.

Ik ben benieuwd of er nog meer moeders zijn die zich hierin kunnen vinden of stiekem toch een beetje opkijken naar de overgang van één naar twee kids?

Liefs, Natalie

Laat een reactie achter op Manouk Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

4 reacties

  1. Lieke
    2 mei 2018

    Mooi geschreven! Ik vind de overgang van 1 naar 2 veel zwaarder dan verwacht, dacht het allemaal wel te weten whaha what was i wrong!! Grote broer was 19 maanden toen baby zusje Kwam, wat heb ik me ook vaak schuldig gevoeld,! En wat wou ik mezelf graag vaak in 2e delen maar helaas dat gaat niet..zusje is nu bijna 4 maanden en we hebben eindelijk wat ritme en veel meer rust in huis, yeah! Het komt uiteindelijk allemaal goed en dan genieten we extra van de kleine dingetjes! Want wat zijn we gezegend met 2 pracht kindjes!

  2. Manouk
    2 mei 2018

    Mijn zoontje was 21 maanden toen mijn dochter werd geboren. Alles ging eigenlijk echt vanzelf. Het enige wat ik vervelend vond voor mijn zoontje was dat we niet meer zo vaak naar buiten konden, omdat mijn dochter totaal niet sliep in de wandelwagen. Gelukkig pakte hij alles goed op en was echt super lief en meegaan. Mijn dochter zal ruim 2 zijn als mijn derde kindje wordt geboren. En voor haar vind ik het ergens wel spannender. Ze vraagt namelijk net wat meer aandacht dan haar grote broer en ik kan haar ook niet even voor de tv zetten. Maar dit komt vast en zeker ook goed! De band tussen mijn kindjes is in ieder geval super bijzonder.

  3. Ineke
    2 mei 2018

    Ik heb een zoon van 3 en een dochter van 1,5. Ik vond het destijds eigenlijk wel mee vallen. Juist op de momenten dat in met zusje bezig was, ging zoon even filmpje kijken of boekje lezen naast mij op de bank. En zodra ik met zusje klaar was, had ik weer volledige aandacht voor hem. Maar hij kon ook prima alleen spelen en vond het ook wel prima.
    Nu ben ik zwanger van nr 3. Die wordt over 8 weekjes verwacht. We zullen zien hoe het dan gaat. De 2 oudste kunnen al fijn spelen samen dus dat moet goed komen.
    Lekker doen waar je je zelf goed bij voelt en dan komt het allemaal goed. Lola zal haar draai steeds beter kunnen vinden en ook steeds makkelijker vinden als je met Joe bezig bent. Ik gaf mijn zoon ook vaak taakjes, wil je een luier pakken, of een Spuugdoekje of een leuk boekje.

  4. 3 mei 2018

    Heel herkenbaar hoor hier is mijn zoon dan 4 jaar & we hebben een dochtertje van bijna 7 maand en nog blijft het af en toe pittig om de aandacht te verdelen tussen beide. Nu hij naar school gaat is het wel een stuk makkelijker hoor.