Ieder huisje heeft zijn kruisje..

Dat iedereen minder leuke dingen meemaakt in zijn of haar leven is een ding dat zeker is. Het viel mij de laatste tijd op dat ik vaak berichtjes krijg met; wat een heerlijk leven heb jij zeg! Ja, ik heb inderdaad een heel fijn leven nu waar ik onwijs dankbaar voor ben. Maar ook ik heb diepe dalen gekend. Ik vind het onwijs lastig om dit te delen, maar omdat ik veel leuke gebeurtenissen van mijn privé leven deel op social media vind ik het ook belangrijk om de mindere dingen te delen..
Om maar direct met de deur in huis te vallen; in augustus is het twee jaar geleden dat onze – compleet gerenoveerde – woonboerderij is afgebrand. Op dat moment woonde ik daar met mijn ouders, twee zussen + hun mannen en mijn nichtje. Mijn zussen hadden beiden net hun huis verkocht en kwamen tijdelijk bij mijn ouders wonen, totdat hun nieuwe woning af zou zijn. Het huis was groot zat, dus dat was geen probleem. Het was een ontzettend gezellige tijd, een prachtige zomer met veel barbequetjes en etentjes in de tuin. We zijn een hecht gezin dat graag samen is.
Op een zondag gingen wij uiteten met z’n allen zoals we wel vaker zomaar deden. Ons favoriete restaurant hield een thema avondje met dit keer de Antilliaanse keuken. Heel toepasselijk, want ik was in februari terug gekomen na een tijdje op Curacao te hebben gewoond en ook de rest van het gezin was verliefd geworden op dit eiland.
Ik was wat moe, omdat ik de avond ervoor naar een feestje geweest waarbij ik iets te diep in het glaasje had gekeken. Toen we later die avond thuis kwamen maakte iedereen zich klaar om te gaan slapen. Ik kwam mijn kamer binnen en rook een vreemde geur, wat vast kwam doordat het zo hard geregend had, dacht ik nog. Ik zette een vanille geurkaars aan van de Ikea (die in zo’n glazen pot zit) en liep eventjes naar de badkamer om m’n make-up te verwijderen en m’n tanden te poetsen. Normaal deed ik mijn ringen nooit af – maar deze avond helaas wel. Ik wilde net mijn badjas aan doen toen ik een alarm af hoorde gaan.
Ik hoorde mijn zus nog schreeuwen: kan iemand dat ding uitzetten?! Jackie slaapt net! Ik liep de badkamer uit en zag enorm veel rook in de gang. BRAND BRAND BRAND! schreeuwde ik. Als een kip zonder kop begon ik alle kranen boven aan te zetten en een emmer te vullen met water. Maar wat ik al eens eerder hoorde bleek waar te zijn – je knippert drie keer met je ogen en alles staat in de fik. Naar buiten, weg hier, dat was het enige waar ik aan dacht. We stonden buiten en al snel sloeg de paniek bij mij toe. Mijn zus handelde zo goed, zette onze honden en de kat in de auto, mijn kleine nichtje en reed naar m’n oma, die aan het einde van de straat woont. Toen ze terug kwam ben ik naar mijn oma gebracht, daar ging het al gauw mis. De ambulance werd gebeld want ik raakte buiten bewustzijn. Het ambulance personeel vertelde mijn oma dat ik in shock was geraakt. Het moet heel heftig voor haar en andere familie leden zijn geweest om mij zo te zien.
De brandweer heeft tot diep in de nacht moeten blussen om het vuur onder controle te krijgen en er is zelfs een speciaal team uit Lelystad gekomen om het rieten dak te blussen. Bijna alles wat in ons huis stond was weggebrand of kapot.
Die nacht raakte ik alles kwijt. Niet alleen spullen, maar ook mijn thuis. Een huis vol met mooie herinneringen, een plek waar je jezelf kunt zijn, een plek waar je naar verlangt als je terug uit je werk komt. Het was weg. Hoewel mensen vaak denken dat ik ‘alles heb’ – weet ik ook hoe het is om letterlijk niets meer te hebben, materialistisch gezien dan. Ik had een badjas aan en that’s it. Ik raakte foto’s kwijt, dure tassen waar ik lang voor had gespaard, al mijn dierbare sieraden en een enorme verzameling aan schoenen en kleding. Foto’s van reizen die ik had gemaakt, van vroeger en noem het maar op. Alles was weg. Maar gek genoeg boeide het me niet zo, al die spullen. Herinneringen moet je koesteren in je hart. Het allerbelangrijkste wat je hebt in het leven zijn familie en vrienden. Die waren er nog, godzijdank. Allemaal gezond en ongedeerd.
Ik wil helemaal niet zielig doen door dit verhaal te delen. Maar omdat het soms lijkt alsof alles ons goed af gaat, wil ik ook laten zien dat het niet altijd zo is geweest. Door deze gebeurtenis ben ik wel een stuk sterker, minder naïef en ontzettend dankbaar geworden voor alles wat ik heb. Ook kijk ik anders naar spullen nu – het zijn maar spullen. Familie, dat is wat er echt toe doet.
Ik heb heel veel last gehad van deze gebeurtenis. Omdat de brand in mijn kamer is ontstaan, voel ik mij eeuwig schuldig. Je schuldig voelen is een vreselijk gevoel en heel moeilijk te overwinnen. Ik denk ook niet dat dat gevoel ooit helemaal weg gaat, wel word het minder. Net als de nachtmerries en paniek aanvallen steeds minder zijn geworden en sinds mijn zwangerschap bijna helemaal zijn gestopt.
Ik vond het onwijs moeilijk om dit met jullie te delen, maar ook belangrijk. Ook dit is een deel van mij. Zo’n gebeurtenis meemaken gun ik niemand. Een ander zal (gelukkig) nooit begrijpen hoe dit voelt. Dat kan echt alleen als je het zelf hebt meegemaakt. Uiteindelijk heeft dit alles mij sterker gemaakt en het is dus echt zo: What doesn’t kill you, makes you stronger.
Liefs, Natalie 
160bf526d0b3bf63b0260685b6b8a343

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 reacties

  1. Joanne
    4 december 2016

    Hoi Natalie,

    Wat dapper dat je dit verhaal verteld! Het lijkt me erg moeilijk om je kwetsbaar op te stellen op internet omdat het dan kan lijken dat je “zielig doet”. Maar zo is het zeker niet!

    Ik ben echt blij voor je dat je nu zo een mooi leven hebt, geniet ervan!!

    ps. Ik ben wel altijd een beetje jaloers op je hoor! Ik zou zelf een paar jaar geleden naar Aruba verhuisd zijn maar dat is helaas niet meer doorgegaan!

  2. Martine
    4 december 2016

    Tjonge ik kan mij voorstellen dat je dat de rest van je leven met je mee draagt… Ik hoop dat je je schuldgevoel helemaal kwijt raakt! Het mooie is dat we uit elke gebeurtenis, hoe naar ook, kunnen kiezen of we er kracht en wijsheid uit halen…. Mooi dat je je kracht daaruit heb kunnen halen!
    Groetjes martine