LESS SLEEPLESS NIGHTS

Het is een tijdje geleden dat ik jullie bij praatte over het slaap probleem van Joe. Er is inmiddels een hoop veranderd. Sinds anderhalve week durf ik het eindelijk te zeggen; Joe slaapt goed! Ik wilde het echt even een weekje laten bezinken voordat ik hier over zou gaan schrijven. Ik was bang dat waneer ik trots zou vertellen hoe goed het zou gaan, we direct weer slapeloze nachten kregen. Maar nu is het tijd om te vertellen wát er is gebeurd en hoe we het hebben aangepakt.

De vorige keer vertelde ik jullie hoe weinig wij sliepen en hoe een nacht van Joe (en dus van ons) eruit zag, mocht je dat gemist hebben, klik dan even hier, abnormaal veel reacties kreeg ik hierop trouwens – het is toch fijn om te lezen dat je niet de enige bent in zo’n situatie.

Voor de duidelijkheid even een korte samenvatting; Joe heeft nooit goed geslapen. Vanaf dat hij werd geboren tot aan twee weken geleden werd hij iedere nacht 5 á 6 keer wakker. Er waren géén uitzonderingen, het waren dus geen fases. We sliepen chronisch slecht, Lola sliep niet meer thuis omdat zij steeds wakker werd van haar gillende broertje, Danny en ik waren uitgeput en de sfeer in huis was gedaald tot beneden vriespunt, haha.

Schema 

18:45 uur: Lola en Joe gaan in bad, krijgen beide hun pyjama aan en dan krijgt Joe zijn laatste flesje met twee schepjes pap. Om 19:30 gaan ze alle twee naar bed.

Joe wordt soms nog 1 keer wakker – waneer dit is verschilt heel erg. Soms om 01:30, soms om 05:00 uur en vannacht (zaterdag 17 op zondag 18 november) was de allereerste keer dat Joe NIET wakker werd. Om 06:30 werd hij wakker, na zijn flesje viel hij nog eventjes in slaap en werd om 08:00 uur gelijk met zijn zus wakker. Écht waar jongens, wat een luxe. Wat ook een enorm verschil is, is dat hij niet meer direct gillend wakker word. Hij begint met brabbelen, dit kan soms wel een kwartier duren en valt hij dan daarna weer in slaap. Als hij ergens last van heeft of als hij nog een klein beetje melk wil, begint hij te huilen. Na het geven van een flesje is het meestal ook meteen klaar, hij slaapt dan gewoon weer door, in zijn eigen bedje op zijn eigen kamer. Heer-lijk!

Oordopjes

Dit schema was er natuurlijk niet meteen – we hebben daar naast hulp van de Osteopaat zelf ook best wat voor moeten doen. Lola sliep ongeveer een maand bij mijn ouders, in die tijd heb ik met oordopjes geslapen. Ik werd namelijk wakker van ie-der geluidje wat Joe maakte. Ik rende als een gek, uit een soort reflex en angst dat Lola wakker zou worden, naar zijn kamertje. Ik maakte het daarmee juist alleen maar erger, want als ik er niet meteen heen zou rennen zou hij wellicht wel verder slapen. We hebben hem, door de oordopjes, best wat avonden af en toe horen jammeren, soms ook huilen. Ik hoorde het wel zachtjes, maar ik kon er doorheen slapen. We besloten hem niet langer dan 20 minuten te laten huilen/jammeren (als het echt gillen/paniek werd, gingen we natuurlijk wel naar hem toe). Steeds viel hij precies in slaap als we dachten; toch maar eventjes kijken. We merkte dat het huilen steeds minder lang duurde en uiteindelijk helemaal weg bleef. Ik was een moeder die er binnen 10 seconde bij was als Joe huilde, dus dit was best even lastig voor mij.

De osteopaat

In ons geval heeft de osteopaat wonderen verricht. Joe bleek het KISS-syndroom te hebben. Hij kon bijvoorbeeld niet goed naar links kijken, hij overstrekte dan, ook kon hij zijn linkerarm niet goed gebruiken. Er bleek van alles vast te zitten in zijn nek, waardoor Joe eigenlijk chronisch hoofdpijn had. Super zielig voor hem, ik vond het wel heel erg fijn om te horen dat er inderdaad iets aan de hand was en mijn moeder gevoel al die tijd hartstikke gelijk had. Volgens de osteopaat zou hij na 2 á 3 uur op zijn rug liggen zoveel hoofdpijn hebben, dat hij wakker zou worden van de pijn. Het verklaarde een hoop, want inderdaad na 2 á 3 uur werd hij altijd gillend wakker. Nooit rustig, maar hij was altijd meteen in paniek. We zijn 4 keer naar de osteopaat geweest, pas na de derde behandeling zag ik echt een duidelijk verschil. Ik kreeg er toen een heel ander kindje voor terug. Joe kon ineens lekker spelen op een kleed of in een box, overdag rustig in slaap vallen in zijn bedje en nu net als wij kan genieten van een lange wandeling. Voorheen huilde hij het grootste gedeelte van de dag, kon ik hem amper los laten en wilde hij hooguit 5 minuutjes op zijn buik spelen. Echt waar, wat een wereld van verschil is dit!

Ik vroeg me natuurlijk meteen af hoe het kon dat hij hier last van had, want ik heb/had het idee dat dit al sinds zijn geboorte zo is. Dit bevestigde de osteopaat. Omdat hij zo groot van stuk was toen hij werd geboren (55 cm en 4210 gram) en ik vrij smal en slank gebouwd ben, heeft hij waarschijnlijk knel gezeten met zijn nek de laatste weken. Dit weten we natuurlijk niet zeker, maar het is een hele logische oorzaak. Zoals ik zelf toentertijd ook heel vaak aangaf aan het einde van mijn zwangerschap; er is geen ruimte meer in mijn buik voor deze baby. Dat bleek dus achteraf ook zo te zijn, hij is simpelweg te groot geworden en er was inderdaad geen plaats meer in mijn buik.

Ben je nog niet bekend met een osteopaat? Hier kun je er meer over lezen. Ik wist namelijk ook echt niet wat een behandeling precies inhield en was behoorlijk sceptisch over alternatieve geneeswijze maar inmiddels ben ik natuurlijk hartstikke blij dat we hierheen zijn gegaan, uiteraard helpt het niet bij alles en werkt het niet bij iedereen! Let wel op: de osteopaat kan best prijzig zijn en niet iedere zorgverzekeraar vergoed dit, check dit dus eventueel even voor je erheen gaat. De osteopaat waar wij heen zijn geweest, is gespecialiseerd in huil baby’s, de praktijk bevind zich in Aalsmeer en mocht je er meer info over willen weten, stuur mij even een berichtje!

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

8 reacties

  1. Sarah
    18 november 2018

    Wat heerlijk voor jullie en natuurlijk vooral voor Joe dat de rust is wedergekeerd! Het is jullie gegund!

  2. Lyd
    18 november 2018

    Ooooooh wat ben ik blij voor jou!!!
    Tis je van harte gegund!
    Ik wil heel graag meer info over je osteopaat, wij zijn al bij een osteopaat geweest, helaas zonder resultaat..
    Ik ga ook eens proberen om, iets langer het huilen af te wachten…
    Voor nu: geniet van je slaap!
    Slaap Joe overdags ook beter? Want dat is hier ook echt nog geen pretje..
    Liefs,

  3. Marion
    19 november 2018

    Wat fijn zeg!!! Is jullie gegund, nu echt gaan genieten!

  4. Marina
    19 november 2018

    Wat fijn om te lezen, zowel jullie als Joe eindelijk rust! Super zielig ook de hoofdpijn ahhh!!! Op naar meer heerlijk rustige en slapende nachten, want dat is jullie enorm gegund .

  5. Renske
    19 november 2018

    Fijn om te lezen zeg. Hier heeft de osteopaat toen ook wonderen vericht. Ons meisje, was altijd gespannen. Had haar handen altijd in vuistjes gebald en haar tenen gekromd. Sliep alleen als ik haar vasthield, en zodra ik haar weg ging leggen schreeuwde ze alles bij mekaar. Slapen deed ze de eerste weken, mischien een half uur per dag. Voor haar is de bevalling te snel gegaan, en moesten we het zien dat ze van de zolder de kelder in is gevallen. Dus zat ook helemaal vast.
    Ik ben heel blij dat alternatieve geneeswijze bestaat. Mijn eigen huisarys zijn toendertijd, het is een baby die huilen veel en slapen weinig..

  6. Susanne
    20 november 2018

    Wat fijn dat het nu zo goed gaat met Joe! En daarmee ook met jullie!! Geniet lekker van je mooie gezinnetje!

  7. Debbie
    21 november 2018

    Wat fijn!! Nu kan het genieten echt beginnen! Osteopaat was hier ook een succesnummer dus weet hoe je je voelt!

  8. Naomi
    27 november 2018

    Zo fijn! Helaas hier nog steeds een nachtbraker en precies wat je omschrijft echt niet goed voor je gemoedstoestand, lichaam en gezin.
    Toen ze 6 weken was ben ik uiteindelijk 3 tot 4x bij de osteopaat geweest. Helaas voor ons zonder resultaat. Ze slaapt wel al veel beter maar de nachten zijn sinds de wintertijd echt extreem dramatisch. We hebben ook een zoon van 3 die hier ook wakker van wordt. Slaaptekort is echt verschrikkelijk.