Life with Joe #2

Eindelijk heb ik weer de tijd én de energie om achter mijn laptop te kruipen. Ik ben zo’n blogger die alleen kan schrijven wanneer ik inspiratie heb, wanneer ik uitgerust ben en lekker in mijn vel zit. Ik schrijf niet om maar weer een artikel online te zetten, maar omdat ik iets kwijt wil, iets van me af wil schrijven. Zoals nu, want na 14 weken kan ik eindelijk zeggen dat ik het idee heb dat het goed gaat met Joe, ik praat jullie bij..

De kraamweek van Joe was fantastisch. Mijn bevalling ging soepel, ik had daarna weinig lichamelijke klachten en heb de eerste week écht genoten. De tweede week ging het ook nog goed, maar al snel kreeg ik de ene borstontsteking na de andere, om maar te zwijgen over die intense kloven en de spruw. Ik werd ontzettend ziek, hoge koorts en voelde me een slappe vaatdoek. Stoppen met borstvoeding voelde als falen, komt denk deels ook dat iedereen elkaar gek loopt te maken wanneer het om borstvoeding gaat. Iedereen die zei: ”even doorzetten naat, dan kan je straks echt genieten.” begreep ik volledig, maar ik kon ze geen gelijk geven. Deze opmerkingen bleven vooral hangen, ergens wilde ik stoppen omdat het niet langer ging, maar dat voelde als opgeven en ik ben geen opgever. Toen ik uiteindelijk toch stopte met de borstvoeding, dacht ik dat het nu wel beter zou gaan. Niet dus. Joe werd steeds onrustiger, slapen bleef een luxe en toen Danny ook nog eens een paar weken weg moest voor zijn werkt, stortte ik in.

Zo abnormaal moe was ik. Logisch natuurlijk, wanneer je een dreumes, een baby, een eigen bedrijfje hebt en ”alleenstaande” moeder bent. Toen ik mezelf niet meer veilig voelde in mijn eigen lijf vanwege de vermoeidheid, toen Joe de zoveelste huilbui had en zelfs mijn vriendinnen zeiden: ”nee naat, dit is echt niet normaal”, besloot ik naar het ziekenhuis te gaan. Verborgen reflux en een luchtweginfectie, dat is waar ‘ie las van had. Zo zo zo schuldig voelde ik me, voor alle keren dat ik dacht: ”hou nu op met je gejank!”  En tegelijkertijd zo opgelucht. Want het lag dus niet aan mij. Nee, lieve kleine Joe had écht pijn. Hij had écht iets, ik stelde me niet aan. We gaan binnenkort met Joe naar de kinderarts, op dit moment wordt hij ook nagekeken op astma, iets wat bij mij in de familie veel voorkomt. Al met al kan ik zeggen dat de afgelopen weken dus behoorlijk hectisch waren. Echt genoten heb ik helaas niet, ik merk ook echt dat alle emoties en de vermoeidheid er nu uitkomen, ik voel de behoefte niet om actief te zijn om instagram of mijn vlog camera te pakken. Vandaar dus wat minder actief. Danny heeft vier hele weken vakantie (!) en dus heb ik tijd om eens aan mezelf te denken. Want hoewel heel veel mensen altijd zeggen dat dát niet kan wanneer je moeder wordt, ben ik het daar niet helemaal mee eens. Als ik lekker in mijn vel zit, af en toe wat leuks doe voor mezelf, ben ik oprecht een leukere moeder. Ik ga dit weekend met mijn beste vriendinnen een weekendje weg. Heer-lijk en zo ontzettend aan toe!

Op dit moment ben ik alles even aan het verwerken en op een rijtje aan het zetten, we doen ook zo abnormaal veel. We kopen een klus huis, ik start een nieuw bedrijfje, daarnaast probeer ik de hele dag door mails en instagram DM’s te beantwoorden en bereid ik campagnes voor. Danny doet een studie rechten, werkt fulltime en daarnaast willen we beide het liefst al onze tijd en energie in Lola en Joe stoppen. Dat gaat gewoon niet. Even tijd voor gas terug en beseffen wat we het aller belangrijkst vinden. Dus voor alle ontzettend lieve berichtjes die ik van jullie krijg met daarin de vraag: ”hoe doe je het allemaal!?” bij deze: geen idee. Ik doe het ook allemaal niet fantastisch, loop ook tegen 100 dingen aan en doe eigenlijk veel te veel. Dus perfect gaat het hier niet. Ik ben meer van het ”niet lullen maar poetsen” maar voor nu doe ik even een stapje terug. Fully focus en meer leven in het moment, kijken naar wat je hebt en niet naar wat je niet hebt.

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

3 reacties

  1. Sennett
    27 juli 2018

    Wat een toppers zijn jullie! Beiden super hard aan de bak. Logisch dat je dan op den duur op bent. Super goed dat je even tijd voor jezelf neemt en weg bent met vriendinnen. Heb er alleen maar bewondering voor hoe jullie het samen doen

  2. Linde
    31 juli 2018

    mooi omschreven kan me voorstellen dat het heftig voor je was de afgelopen tijd doe rustig aan

  3. Melissa
    31 juli 2018

    Rustig aan en geniet van je weekend laat je niet gek maken!