Mijn ervaring met borstvoeding

Borstvoeding, er is een hoop om te doen. De één vind het helemaal niks en van de ander krijg je een grauw en een snauw als je het níét doet en je baby de fles geeft. Ik ben van nature al niet zo van de vooroordelen en laat iedereen lekker in z’n waarde. Ik heb dan wel de borstvoeding ervaring mee mogen maken maar ik ben niet persee ‘’pro borstvoeding’’. 

Van te voren had ik me niet enorm ingelezen over het hele ‘’borstvoeding’’ gebeuren. Veel mensen vroegen mij wel ‘’ga je borstvoeding geven?’’ Ik wist daar nooit zo goed antwoord op te geven want ja, misschien lúkt het wel helemaal niet? Vaak gaf ik als antwoord dat als het allemaal zou lukken ik het zeker wel wil proberen. Toen Lola werd geboren, legde we haar direct aan mijn borst. Meteen hapte ze en dronk ze goed, geen enkele reden om niet door te zetten zou je denken. Maar ik vond het vreselijk pijnlijk, mijn tepels bloedde en ik zat haar iedere keer huilend te voeden. Iedereen bleef mij maar pushen om door te gaan maar eigenlijk wilde ik niets liever dan gewoon héél eventjes rust. Één flesje tussendoor kon toch geen kwaad? Hier op Aruba zijn ze helemaal pro borstvoeding en mijn verloskundige zag de de fles geven echt als falen. Ik zette dus door en na twee weken begon ik eindelijk te genieten van het voeden. Je hebt je melk altijd bij ‘’de hand’’ en bent niet afhankelijk. Ik vond het vooral heel fijn als we naar het strand gingen en ik niet hoefde na te denken over warm water, ik had mijn melk gewoon bij me! Ik vond het niet erg om te voeden in het openbaar, ik legde een hydrofiel doek over mijn schouder en niemand die het zag of door had. Natuurlijk was de eerste keer best spannend, je staat toch ff in je blote boobs tussen de mensen. Eigenlijk moet je er gewoon schijt aan hebben, het is heel normaal en natuurlijk dat je borstvoeding geeft. Mensen die dit raar vinden moeten maar gewoon de andere kant opkijken, toch?! A baby gotta eat! 

Achteraf ben ik dus heel blij dat ik heb doorgezet. Toch ben ik na drie maanden gestopt. De voeding werd minder en om heel eerlijk te zijn was ik ook een beetje uitgeput. Lola bleef iedere nacht komen om de drie uur en ik was zo toe aan een beetje slaap. Ik ben overgestapt op flesvoeding en het ging prima. Ik ben blij dat ik het 3 maanden heb kunnen geven en zie het als een hele mooie, fijne en bijzondere ervaring. Inmiddels is er weinig over van mijn borstpartij en behoor ik tot #TeamNoTits en ben ik echt #ZoPlatAlsEenDeur, dat is jammer maar niet het einde van de wereld. Of het door de borstvoeding komt? Het schijnt zo te zijn maar het hoeft zeker niet bij iedereen te gebeuren.

Ik vind die haat en nijd omtrent dit onderwerp zo jammer. Iedere moeder moet zelf weten of zij wel of niet borstvoeding geeft. Voor je je mening uit is het ook belangrijk om te bedenken dat het voor sommige vrouwen niet eens een optie was terwijl ze het misschien wel heel graag hadden gewild! Het is en blijft een gevoelig onderwerp, naar mijn mening absoluut niet nodig.

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 reacties

  1. Patricia
    19 juni 2017

    Zoooooo eens! Fijn om ook eens dit soort verhalen te lezen.

    • Natalie Vijfhuizen
      20 juni 2017

      Ja, juist belangrijk! Ik wou dat ik dit wist voor ik eraan begon! 🙂