Mijn (positieve) bevallingsverhaal

Het is vandaag 9 dagen geleden dat ik ben bevallen. De bevalling was iets waar ik naar uit keek, klinkt voor vele vreemd dat weet ik, maar toch was het zo. Naar mate de zwangerschap vorderde en ik de 41 weken aan tikte veranderde dit in angst. Ik wilde dolgraag thuis bevallen maar wist dat ik sowieso niet tot de 42 weken mocht wachten in verband met een verkalkte placenta tijdens mijn vorige zwangerschap. Iedere ochtend werd ik teleurgesteld wakker, wéér geen baby. Uiteindelijk tikte ik de 41+4 aan en ging mijn bevalling precies zoals ik het van te voren niet wilde en tóch was het een droombevalling waar ik super positief op terug kijk.

Zondag 15 april, 09:00 uur.

Na overleg met mijn verloskundige de dag hiervoor, hebben we besloten om mijn bevalling in te leiden. Ze heeft mij 3 keer geprobeerd te strippen maar dat lukte niet, alles zat nog dicht. Om die reden is het dus nodig om een ballonnetje te laten plaatsen. We moeten ons die zondag om 09:00 uur in het ziekenhuis melden, na de 100e CTG scan (niet echt natuurlijk, maar gevoelsmatig was dit echt de 100e keer deze week) en een controle word de ballon ingebracht. Ik kan goed tegen pijn, maar dit vond ik toch wel het aller vervelendste van de hele bevalling denk ik. Ik vond het persoonlijk een heel naar een vreemd gevoel. Nadat de ballon is ingebracht mogen we weer naar huis, het is dan afwachten. Als de ballon er vanzelf uitvalt, zou ik eventueel nog thuis mogen bevallen. Wanneer dit niet gebeurt moeten we ons de volgende ochtend weer melden rond hetzelfde tijdstip.

Voor wie niet weet wat zo’n ballonnetje doet en hoe zo’n inleiding werkt, klik dan hier. 

Die dag zien we PSV nog kampioen worden, geniet ik nog even van de tijd met Lola en ga ik bewust heel vroeg naar bed. Nog even heel veel slapen, ieder uurtje is er een en is mooi meegenomen!

Maandag 16 april, 07:30 uur

Ik word wakker door de wekker die afgaat, Lola slaapt nog en Danny springt uit bed. Die jongen is nog zenuwachtiger dan ik en vraagt ”voel je al iets, schat?” Ik voel niets en ben lichtelijk teleurgesteld. Ik weet nu zeker dat mijn thuisbevalling niet doorgaat. We ontbijten goed, ik prop nog even de laatste spulletjes in mijn vluchtkoffer en zeul ondertussen mijn halve inboedel mee. Omdat ik mijn kamer in het ziekenhuis zo ”huiselijk” mogelijk wil inrichten, neem ik mijn zoutlampje mee, mijn eigen deken, geurstokjes en nog meer zooi. We brengen Lola naar mijn moeder en ik spreek met haar af dat ik haar bel wanneer ik bijna aan het ”einde” van de bevalling ben zodat ze naar ons toe kan komen en bij de geboorte aanwezig kan zijn. Ze was er bij Lola ook bij en zowel ik als Danny vonden dat toen super fijn.

09:00 uur.

We komen aan bij het geboorte centrum en krijgen meteen al de indruk dat het vrij druk is. Na een check van de arts wordt mijn ballonnetje verwijderd, ze vertelt me dan dat de ballon zijn werk niet heeft gedaan en ze het liefst een nieuwe wil inbrengen. Op dat moment word ik kwaad, al de hele week word ik gecontroleerd en het breekt me een beetje op. Ik geef aan dat ik dat absoluut niet wil en dan liever ”de boel op z’n beloop wil laten”. Gelukkig ziet ze aan me dat ik het meen en het echt niet zie zitten. Ze vertelt me dat Danny en ik nog even kunnen gaan lunchen op het terras en ons tussen 12.00 uur en 13.00 uur opnieuw moeten melden, ze belooft me dat ik diezelfde dag mijn zoon nog zou ontmoeten..

13:00 uur

Na 20 koffietjes op het terras komen we opnieuw super zenuwachtig aan in het ziekenhuis, dit keer is er wel plek voor ons. We installeren ons in de kamer die we toegewezen krijgen en ik trek mijn ”bevaloutfit” aan. Het is zo ontzettend raar dat je wéét dat je gaat bevallen en tegelijkertijd nog niets voelt.. Na de nodige controles en opnieuw een CTG scan worden om 14:00 uur mijn vliezen gebroken. De arts geeft me dan nog 20 minuutjes de tijd om te kijken of de bevalling vanzelf begint, zo niet, dan gaan we aan de wee opwekkers.

14:30 uur

De bevalling is niet vanuit zichzelf gestart, ik krijg een infuus en om 14:30 kan de bevalling beginnen.. Let’s get this party started! De weeën beginnen heel zacht en geleidelijk, ik kan nog rustig de Linda lezen en grapjes maken met Danny. ”Peanuts”, denk ik dan.

16:30 uur

Om 16:30 uur worden de weeën serieuzer en verdwijnen mijn praatjes, de gyneacoloog komt mij controleren en vertelt me dat ik 3 tot 4 centimeter ontsluiting heb. Ik bedenk me dat ik dus nog niet eens op de helft zit en smeek om pijnstilling. Daar word niet moeilijk over gedaan en ik mag kiezen tussen een ruggen prik of morfine pompje. Of; een zak met drugs, zoals mijn arts het noemt, haha. Ik kies voor het morfine pompje en kan niet wachten tot ie er is. Maar opnieuw is het druk op de afdeling en ik moet ruim 3 kwartier wachten op het pompje, ondertussen weet ik niet meer waar ik het zoeken moet.

Wanneer de verloskundige er ein-de-lijk is met mijn ”zakje drugs” moet ze mij opnieuw toucheren. Ze zegt dat ze goed nieuws heeft. Ik weet nog goed dat ik toen dacht; ”misschien heb ik wel al 5 centimeter!” Ondertussen zijn de weeën niet leuk meer en smeek ik haar om het pompje aan te sluiten. Ze vraagt me of ik het zeker weet omdat ik op dat moment namelijk al 9 (!) centimeter ontsluiting heb. Whaaaat! 9 centimeter! Ik krijg een opleving en word intens blij van haar mededeling. Bij Lola deed ik hier namelijk al 24 uur over, dit was een enorme meevaller! De verloskundige zegt dat ze nog niet vaak een vrouw zo rustig weeën heeft zien weg puffen in deze situatie en ondanks de pijn voelt het ook echt alsof ik mijn lijf onder controle heb. Tijdens iedere wee probeer ik me niet te verzetten, maar in de pijn te duiken en deze te ”omarmen”. Ja ik weet het, klinkt mega zweverig maar het hielp zo onwijs goed! Ik roep nog snel dat we mijn moeder moeten bellen om bij de geboorte aanwezig te zijn, maar de verloskundige vertelt me dat we daar geen tijd meer voor hebben. Ik ben op dat moment alleen maar heel blij dat het allemaal zo snel en makkelijk gaat!

De verloskundige sluit het pompje toch nog eventjes aan zodat ik op adem kan komen totdat de persweeën komen. Ik druk gretig een paar keer op de knop en mijn hemel, wát een verademing. De piek van de wee verdwijnt en ik kan heel even op adem komen. Na 5 minuten moet het morfine pompje weer weg, ik heb volledige ontsluiting en mag gaan beginnen met persen! Waaaah!

18:00 uur

De verloskundige vertelt me dat ik moet mee persen met de weeën. Alleen ervaar ik, net zoals bij de bevalling van Lola, geen persdrang. Ik zal dit opnieuw op eigen kracht moeten doen. Het is lastig om door de pijn heen te persen, maar het lukt me en ik probeer 3x te persen in een wee. Wanneer het hoofde in zicht is vraagt de verloskundige of Danny haar wil helpen met de geboorte. Danny trekt handschoenen aan en mag onze zoon aanpakken en legt hem om 18:34 uur op mijn borst. Daar is hij dan, na lang wachten mogen we hem eindelijk ontmoeten.. Joe Frankie Maarse.

Wanneer Joe op mijn borst ligt, merk ik meteen dat deze baby een stuk groter is dan dat Lola was toen ze werd geboren. We laten hem 50 minuten bij mij liggen en wachten ondertussen af tot de placenta geboren wordt. Die komt redelijk snel. We bellen mijn ouders op en vragen of ze met Lola naar het ziekenhuis willen komen en ondertussen wordt Joe gewogen. Ik ben enorm benieuwd naar zijn gewicht.. Als de verloskundige mij vertelt dat hij 4210 gram weegt, schiet er eigenlijk maar één ding door mijn hoofd: mijn hele onderkant ligt aan gort, haha! Ja, sorry, maar dat was echt het eerste wat ik dacht. Ik heb gelukkig geen knip gehad en na de controle blijkt dat ik ook niet gehecht hoef te worden! Wauw! Geen scheurtje niets, en dat voelt toch wel als een klein wonder bij zo’n flinke baby. Als ik de verloskundige vraag hoe het kan (ja, ik was oprecht verbaasd) legt ze uit dat ik heel goed naar haar en mijn lichaam luisterde, daarnaast ging het heel rustig. Zo zie je maar weer, een grote baby hoeft niet persee voor een ramp bevalling te zorgen!

Als ik zo terug kijk op mijn bevalling besef ik mij dat het precies niet is gegaan zoals ik wilde, maar dat je sommige dingen in het leven niet kunt plannen. Ik ben vooral heel erg trots en dankbaar voor het verloop van deze bevalling en kijk en mega positief op terug. Als het zou moeten, zou ik het zo over doen. Natuurlijk deed het pijn, maar ik ben ervan overtuigd dat je die pijn nodig hebt om een kind op de wereld te zetten. Ik vond het deze keer een fantastisch mooie ervaring!

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 reacties

  1. Inge
    25 april 2018

    He Nathalie! Vraagje! Als de ballon zijn werk niet had gedaan, hoe kunnen ze dan wel je vliezen breken?

    Bij mijn bevalling moest ik namelijk 3 a 4 cm hebben… ik heb wel gelezen dat het bij 2 cm ook kan.

    Groetjes!

  2. Jill
    25 april 2018

    Wauw ontzettend mooi beschreven! Geniet van jullie prachtige gezin!

  3. Sanne
    25 april 2018

    Jouw bevallingsverhaal lijkt heel erg op de mijne, alleen nog sneller.. Kun je het je voorstellen? Vanaf begin tot inleiden tot geboorte duurde 2 uurtjes, flinke baby en geen schade aan de onderkant ☺️ Fijn dat je er zo positief op terug kijkt

  4. Helen
    29 april 2018

    Wat een mooi verhaal en wat fijn voor jou/jullie dat het dit keer een positieve ervaring was. Dit geeft vast veel vrouwen wat kracht die tegen de bevalling opzien.