MOMMY’S AROUND THE WORLD | ANNELOT PRINS

In het rubriek ”mommy’s around the world” stel ik jullie iedere week voor aan een moeder wonend in het buitenland. Ontdek het verhaal achter hun verhuisplannen en lees gezellig mee!

Ik ben Annelot en ben 28 jaar oud, ik ben samen met Matias sinds 2011 en sinds 2013 wonen we buiten Nederland. In 2016 met nieuwjaar is tussen het vuurwerk door onze zoon Dante geboren en sindsdien reizen wij met zijn drietjes zo ongeveer uit onze bagage.

Ik werk niet want door het werk van Matias moeten we gaan en staan waar hij op dat moment word aangenomen en ben ik bijvoorbeeld  in 1.5 jaar tijd 4x verhuist dus dan wordt het helaas iets wat lastig om te werken. Ik ben in het buitenland mijn eigen blog begonnen Thelovebagage wat tegenwoordig bijna alleen nog bestaat uit weekvlogs op youtube. Ik begon om zo de mensen thuis te laten zien hoe het is om in ‘onze’ wereld te leven aan de andere kant van de wereld en hoe het is om uit de bagage te moeten leven en iedere keer weer je plekje te moeten vinden in een ander land. Iets wat ik heel leuk vind om te doen en iets wat ook altijd een uitdaging blijft om zo met het thuisfront door de camera heen de plek waar we op dat moment zijn te ontdekken en een thuis te creëren .

Ik ben in 2013 met Matias naar Uruguay vertrokken samen met onze labrador Rocco, daar hebben we een jaar gezeten en toen gingen we naar Bogota in Colombia (en ook ging onze labrador weer mee ;)) om vervolgens vanuit daar na een half jaar naar Argentinie te gaan voor een jaar waar we vlakbij Mendoza/ het Andes gebergte woonde om ( ja we zijn nog niet klaar;)) daarna weer terug te verhuizen naar Uruguay en daar hebben we het langst gezeten, in 3 jaar in totaal! En op dit moment  zitten we weer even in Nederland sinds december wat heerlijk is!

Matias speelt voetbal maar hij komt zelf uit Uruguay dus de kans is altijd 2 x in het jaar dat we kunnen verhuizen. Er is altijd in januari en juli/augustus ‘transfer periode’ wat wilt zeggen dat de markt open is om naar ander clubs te gaan indien je wilt/ mocht er belangstelling zijn!

Ik denk dat ik best wel een stabiele situatie had voordat we vertrokken. Matias en ik woonde samen op een pracht plekje in Groningen aan een heel groot meer maar dichtbij de stad. Ik werkte in de stad toentertijd en Matias voetbalde bij Groningen. 

We waren nog jong en genoten van de vrijheid die we hadden maar ook het stabiele van een eigen huisje. We konden onbezorgd leven en dat was echt een cadeautje om in zo’n situatie te zitten als je nog maar 21/22 bent. Nu ik daar op terug kijk na al bijna 6 jaar in het buitenland te hebben gezeten denk ik jeminee waarom heb ik niet nog meer gedaan, nog meer genoten van die tijd dat we zo stabiel in Groningen woonden, maar sjah dat is altijd achteraf hè haha.

Wat was je eerste reactie toen je hoorde dat je ging emigreren?

Ik heb gehuild echt waar! Ik vond het heel moeilijk om te horen dat we naar Uruguay gingen. Ik kende Uruguay al van 2x vakantie naar Matias zijn familie toe maar het was een wereld van verschil vergeleken met Nederland, Uruguay loopt wel wat achter met Europa en het is niet zo dat ze nog in de jaren 80 leven zeg maar, maar er zit wel duidelijk verschil in ( het wordt nu wel steeds minder het verschil moet ik eerlijk zeggen!) Ik kon dus op dat moment alleen maar denken wat ik daar niet zou hebben en hier wel had, en ik vond het echt heel erg om mijn thuis, mijn veilige haven , mijn familie en vrienden achter te laten. Ik ging tenslotte minstens 15.000 KM ver weg wonen waar niet even een last minute vlucht van 99,- euro heen ging.

Maar voordat je denkt dat ik daar alleen met tranen zou hebben gezeten, ik ben wel met de jaren door veranderd en leerde steeds beter in het buitenland te kunnen wonen en op mijn eigen benen te staan en de wereld zelf te ontdekken. Toen ik in Bogota zat heb ik echt onwijs genoten en vond ik het heerlijk om daar te wonen en die plek kan ik nog steeds wel missen ( vooral al het fruit ohhhh… heerlijk!) Dus ik werd op geven moment ook ouder en wijzer en kon steeds beter de mooie dingen van in het buitenland wonen zien en echt genieten van de plek! Ben je bevallen in een ander land? Zo ja, hoe ging dat?

Ik ben nu wel benieuwd waar je uiteindelijk bent bevallen?

Ik ben bevallen in Nederland! Ik ben zwanger geworden toen we in Argentinië woonde en heb daar tot ongeveer de 27e week van de zwangerschap gezeten. Toen ben ik naar Nederland gegaan in mijn uppie en is Matias mij achterna gekomen toen ik ongeveer 34 zwanger was. Ik wou ook in Nederland bevallen bewust want mijn moeder is verpleegkundige en ik wou gewoon bij haar in het ziekenhuis bevallen, ik vond dat voor mijzelf de meest fijne en vertrouwde omgeving.

Het leukste aan wonen in het buitenland is dat je onwijs veel leert en ook vooral leert uit je comfortzone te stappen. Je moet het echt zelf doen daar, je hebt niet zo 123 je familie en vrienden om je heen om daar veilig op terug te vallen. Je moet zelf op ontdekking en zelf het leuk maken en dat is heel bijzonder om dat mee te maken. Je leert daar pas ( vond ik) hoe sterk je eigenlijk kan zijn en hoe goed je op eigen pootjes kan zijn.

Ik vind het ook mooi dat ondanks ik vaak genoeg Matias zijn werk vervloek we wel door zijn werk heel wat zien van de wereld op de manier die je niet ziet als je even op vakantie er naar toe gaat. Je komt in een hele andere cultuur terecht, letterlijk een andere manier van leven en het maakt je gewoon echt wereldwijs!

Het moeilijkste is dat je niet even naar je ouders of vrienden kan. Want dat wat ook mooi kan zijn, kan ook heel moeilijk zijn en dat is dat je op jezelf/elkaar bent gewezen en verder niet iemand om de hoek kan hebben.

Toen wij in de periode zaten dat onze zoon extreme eczeem had door zijn allergie (wat we toen nog niet wisten) en we bijna niet sliepen en alleen maar bezig waren met onze zoon te kalmeren , te weerhouden van het krabben. Toen heb ik mij wel heel erg alleen gevoeld en heel veel gehuild ook. Matias moest gewoon aan het werk overdag en ik voelde mij zo ontzettend alleen, ik verlangde zo naar even naar mijn ouders te kunnen en daar even Dante te kunnen overhandigen bijvoorbeeld en gewoon even bij mijn ouders of vriendinnen te kunnen uithuilen.

Ik heb het ook moeilijk gehad in de periode toen bij mij in Uruguay voorstadium van baarmoederhals kanker werd vast gesteld en dat ik ook zo ver weg zat van mijn vertrouwde omgeving. Thank god waren mijn ouders bij toeval! net bij ons op bezoek toen ik de chirurgische ingreep kreeg, maar ze gingen na een week weer naar huis en toen ik mijn controles had als Matias aan het werk was dan voel je je toch wel ver weg.

Verder zou echt nog wel naar heel veel landen kunnen verhuizen! Ik zou heel graag nog wel een jaar in Amerika willen zijn, gewoon om alle feestdagen daar mee te maken en heel cliche echt Amerikaans te doen. Maar ik zou ook wel ondanks dat het heel ver weg is in Australie willen zitten en daar alles ontdekken, die prachtige natuur!. 

Maar Italië lijkt mij ook wel wat en dan elke dag naar de markt of de haven om alles vers te kopen voor de pasta of pizza…. Heerlijk zeg dat weg dromen;) Ik denk dat ik na 6 jaar lang uit de bagage te leven in verschillende landen inmiddels overal wel mijn weg zou kunnen vinden!

Als we in Uruguay zitten dan mis ik altijd de Albert Heijn en de uitgebreide keuze die we hebben in NL omtrent eten en shoppen en dat het ook zoveel goedkoper is in Nederland. En natuurlijk mijn vrienden en familie haha dat zal waar dan ook altijd een gemis zijn! Ook mis ik de gezelligheid van de terrasjes of de winkelstraten, in het buitenland zie je toch meer shopping malls wat ik veel minder gezellig vind. 

En iets heel geks wat ik vaak uit Nederland mis is de kou met de winter en de gezelligheid/warmte in huis. In Uruguay zijn huizen slecht geïsoleerd en hebben de meeste huizen ook geen verwarming, moet je het doen met een elektrisch kacheltje. En op dat soort momenten miste ik altijd ontzetten de sfeervolle warmte in huis in Nederland in de winter periode.

Ik mis juist niet uit Nederland dat iedereen volgens zo’n strakke agenda leeft, alles moet weken van te voren gepland worden en alles precies op tijd, er is weinig ruimte voor spontane afspraken en je kan niet zoals in Uruguay gewoon aanlopen bij iemand met etenstijd en dan zo aanschuiven. En wat ik ook niet uit Nederland mis is de druk om in een perfect plaatje te passen, misschien voel ik het extremer dan dat het daadwerkelijk is maar ik heb sneller het gevoel hier in Nederland dat je beoordeeld wordt op hoe je eruit ziet, welke merken je hebt, welke hotspots je komt, wat je allemaal laat zien op social media etc. in Zuid Amerika voelde ik die druk veel minder.

Ik heb twee Uruguayaanse vriendinnen die ik heb leren kennen via Matias zijn teamgenootjes en waar we altijd met alle gezinnen bij elkaar kwamen en ik heb drie Nederlandse vriendinnen waarvan twee echte expats zijn en éé (voor altijd?) geëmigreerd is naar Uruguay met haar Argentijnse man. Het contact is via facebook eigenlijk gegaan, ik had namelijk een column in de Linda gelezen van iemand die schreef vanuit Uruguay en op dat moment woonde ik zelf nog in Argentinie. Toen heb ik een prive berichtje gestuurd via facebook en toen bleek ook nog eens dat de oma van haar bij mijn ouders op de hoek in het bos altijd had gewoond terwijl zij zelf helemaal in het westen in Nederland altijd woonde, nou hoe bijzonder is dat!

In de toekomst zou ik graag een eigen huis willen met mijn eigen spullen. Dat is mijn/onze droom voor de toekomst. Waar we ook naar toe zullen gaan of in hoeveel landen we ook nog zullen gaan wonen want dat is nou eenmaal een grote kans met Matias zijn werk. Dat er gewoon een vaste thuisbasis, een plekje waar je altijd op terug kan vallen. Want op dit moment leven we eigenlijk uit onze bagage en een eigen thuis met eigen spullen mis ik zeker.

Wat is jou advies voor andere moeders in zo’n situatie?!

Trust on yourself! Je pootjes om op te staan zijn veel sterker dan je misschien denkt, je kan het en doe het gewoon! Het is zo’n mega ervaring en tuurlijk zijn er bergen op de weg, maar zoek altijd het zonnetje die achter de bergen schijnt! Geniet en bedenk wat voor geweldige verhalen je later in het tehuis als oud omaatje kan gaan vertellen 😉

Sluit af met je favoriete quote:

If you can dream it you can do it! Afkomstig van Walt Disney en die mijn vader ook altijd aan ons verteld sinds ik als 6 jarig meisje met mijn vader huppelend in Disney world in Amerika door ging.

X Annelot

Dankjewel lieve Annelot, ik volg je verhalen en vlogs altijd met heel veel plezier en zal dat zeker blijven doen. Wil je Annelot ook volgen? Check haar instagram en youtube kanaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.