MOMSQUAD FLEUR | VERTROUW OP JE LICHAAM

September komt steeds dichterbij waardoor de kriebels ook steeds meer toenemen.
Wat is het zwanger zijn toch een rollercoaster van emoties. Geluk en spanning blijven zich met elkaar afwisselen. Het speelt tenslotte allemaal af binnenin je buik en hier heb je geen zicht op.

Toen ik net wist dat ik in verwachting was, voelde ik vrijwel niks, denk ik… Overdonderd door het grote nieuws maar tegelijkertijd ook meteen de angst of alles wel in orde was in mijn buik. Het was tenslotte nog maar een ieniemienie-mensje, een soort boon. Deze angst maakte mij nerveus en daarom besloten Randy en ik een vitaliteitsecho in te plannen.
Dit was puur om te controleren of het hartje klopte. Zo hoefde ik niet tot de termijnecho te wachten. Ik was toen 7 weken en 4 dagen zwanger en in dat ieniemienie boontje klopte gewoon een hartje, te bizar. Tot op de dag van vandaag verbaas ik mij over het feit wat voor magie het is wat het vrouwenlichaam aankan en kan produceren en dan niet te vergeten dat wij gewoon functioneren (op wellicht wat hormoonschommelingen of uitbarstingen na) terwijl al je organen aan de kant worden gedrukt. Wij vrouwen zijn natuurlijk niet voor niets het sterkere geslacht!

Twee weken na de vitaliteitsecho kregen wij onze termijnecho. Hierbij werd gemeten aan de hand van de grootte van het embryo wanneer ik uitgerekend zou zijn. Tegelijkertijd rond de termijnecho word je als zwangere vrouw ingelicht over de NIPT-test. Dit is een vrij nieuw onderzoek in Nederland. De NIPT is een bloedtest wat kan aangeven of uitsluiten of jouw ongeboren kindje het Edward-, Patau- of Downsyndroom heeft. Nog zo iets spannends waar je over moet nadenken. Want als je de test laat doen en er is een kans dat je kindje één van bovenstaande syndromen heeft, welke keuze maak je dan? Ik heb hier gelukkig niet over hoeven nadenken omdat mijn testen uitsloten dat er een afwijking was. Al is deze uitsluiting niet 100% betrouwbaar. (Ik ben geen deskundige op dit gebied dus mocht je hier meer over willen weten kan je informatie vinden op meerovernipt.nl)

Om terug te komen op de termijnecho; tijdens de termijnecho zagen ze dat mijn placenta aan de voorkant van mijn buik zat. Dit kan absoluut geen kwaad alleen zorgt ervoor dat ik ons kindje wat later zou gaan voelen. Dit was ook het geval en dat vond ik toch spannend. Tot week 16 voelde ik niets. Hoe kan ik dan weten dat alles goed gaat daarbinnen? Zelf deed ik natuurlijk mijn uiterste best om heel gezond te leven door veel water te drinken, fruit en groenten te eten en mijn supplementen te slikken. Daarnaast nam ik heel veel rust. Toch bleef ik onzeker over wat er afspeelde in mijn buik. Ik bedoel, ik voel mij natuurlijk super verantwoordelijk voor die kleine spruit omdat ik het tenslotte produceer. Gek woord, maar weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. In die week werd ik zo nerveus dat ik besloot mijn verloskundige te bellen om te vragen of ik even langs mocht komen om naar het hartje te luisteren. Gelukkig werd ik met open armen ontvangen, maar mij werd wel verteld dat ik moest vertrouwen op mijn eigen lichaam en daar ben ik mee aan de slag gegaan. Iedere dag sprak ik tegen mijn buik dat ik heel dankbaar was voor mijn kindje en dat ik heel goed voor hem zou gaan zorgen et cetera.

Wat ik bedoel te zeggen met dit verhaal is dat er achter heel veel dankbaarheid en geluk, ook onzekerheden schuilen. Er is tegenwoordig zo veel commentaar op zwangere vrouwen of newborn-mommies. Laten we elkaar supporten in plaats van alleen maar commentaar te leveren. Iedere vrouw moet ‘het vak’ leren en deze reis is al pittig genoeg, zowel mentaal als fysiek. Tot nu toe heb ik een hele goede zwangerschap maar ook ik heb zo mijn dingen waar ik tegenaan loop. En als ik aan mijzelf twijfel, dan bel ik mijn verloskundige bijvoorbeeld. Zij vertelt mij altijd: vertrouw op je eigen lichaam en volg je hart. Dus doe waar jij je fijn en goed bij voelt en vergeet niet dat je deze reis niet in je uppie hoeft af te leggen. You’re not alone!

Liefs Fleur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Één reactie

  1. Susanne
    26 augustus 2018

    Hi Fleur,
    Mooi verhaal dat je schrijft en ik begrijp je volkomen! Ben net weer zwanger na miskraam in april en ik hoop zo dat het nu wel goed gaat. Ik dacht dat zwanger zijn super leuk zou zijn, had vooraf nooit stil gestaan bij alle onzekerheden.
    Ik wens jou heel veel succes met de laatste loodjes en dat je een heel mooi en gezond kindje krijgt!
    Liefs,
    Susanne