MOMSQUAD LISA-JANE | Opvoeden

Dit is de vraag waar ik me nu echt dagelijks mee bezig houdt. Ik denk dat iedere mama (zeker bij een eerste kindje) onzeker is of ze het wel of niet goed doet. Je omgeving heeft natuurlijk ook zoveel meningen, vooral over hoe je het niet zou moeten doen. Alle goedbedoelde (ongevraagde) adviezen die je krijgt maken je misschien alleen nog maar onzekerder. Dit is echt onzin! Wat ik van mijn moeder mee heb gekregen is dat het volgen van je eigen gevoel altijd juist is. Jij kent je kindje als geen ander en als je samen met je vriend/partner doet wat juist voelt dan kan dat niet misgaan.

Op instagram heb ik wel een aantal goede tips voorbij zien komen wat betreft boeken die je kunt aanschaffen (How2talk2kids en Lastige kinderen heb jij even geluk). Deze boeken kunnen natuurlijk wel een goede leidraad zijn op momenten dat je het lastig hebt en even niet meer weet hoe je met je peuterpuber om moet gaan. Sunny Mae is net 2 jaar geworden en zit vol in haar peuterpubertijd haha. Met regelmaat stort mijn kleine diva zich vol overgave ter aarde als ze iets niet mag/krijgt. Dan moet ik echt mijn lach inhouden en rustig blijven want anders wordt ze alleen maar kwader.

Gister gebeurde het weer, we kwamen thuis van boodschappen doen en dan mag ze van mij zelf de trappen (wij wonen 3 hoog zonder lift) oplopen. Ik had boodschappen tassen om mijn schouders hangen dus zag het niet zitten om haar te gaan tillen (ze weegt inmiddels rond de 12kg dus dat is een behoorlijke work out voor mama). Natuurlijk wilde ze net op dit moment wel getild worden (echt serieus?!?). Toen ik zei dat ik dit niet ging doen was het tijd voor een diva aanval. Ze ging schreeuwend languit op de grond liggen. Op zo’n moment kun je 2 dingen doen, of je spreekt haar toe en zegt dat ze op moet houden of je wacht rustig een minuut of 2 af totdat de aanval over is. Ik deed het laatste (maakte ondertussen wel even een foto #loedermoeder). Na ongeveer 2 minuten stond ze op, deed alsof er niks aan de hand was en ging de trap op naar boven. Ik heb gemerkt dat als ik niet of nauwelijks reageer op deze ‘buien’ dat dit beter werkt bij Sunny Mae dan andersom. Natuurlijk is dit voor ieder kind anders.

De ene dag vindt ik het makkelijker dan de andere dag. Het ligt ook echt aan mijn eigen bui, heb ik slecht geslapen en ben ik moe dan kan ik het net iets minder goed hebben. Dennis en ik vinden het ook wel belangrijk om als ouders hetzelfde te reageren in bepaalde situaties zodat het ook duidelijk is voor Sunny Mae. We proberen ook altijd uit te leggen waarom iets wel of niet mag zodat ze daar meer begrip voor krijgt. Natuurlijk zullen we nog wel wat voor onze kiezen krijgen en ik ben heel benieuwd hoe we daar dan op zullen reageren.

Sinds de geboorte van Sunny Mae ben ik bewust na gaan denken over wat ik haar mee wil geven voor de toekomst. Mijn eigen houding en gedrag zullen ook een voorbeeld voor haar gaan zijn. Ik hoop dat ze straks een sterke en zelfverzekerde jonge vrouw zal worden die haar dromen najaagt. Wat ik haar mee zou willen geven is om vooral je gevoel te volgen op welk gebied dan ook. Als mama zijnde wil ik haar heel graag in alles begeleiden maar zal ik toch ook op een gegeven moment los moeten laten. Gelukkig hoef ik daar nu nog niet over na te denken, alhoewel.. de tijd vliegt voorbij!

Hoe gaat dat bij jullie thuis qua opvoeden? Hebben jullie iets aan de tips van mede mama’s/omgeving of volg je liever je eigen gevoel?

Liefs Lisa Jane.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *