MOMSQUAD SANNE | Carrière vs moederschap

Carriere en het moederschap. Valt dit te combineren? Kan je je voor de volle 100% geven op je werk én thuis? Ik werd zwanger van Lola toen ik in mijn derde jaar van mijn HBO opleiding zat. We zijn inmiddels nu bijna twee jaar verder en in dat derde jaar zit ik nog steeds… Ik ben weer begonnen met het oppakken van mijn studie toen Lola 9 maanden was. Fulltime dan. Hoe me dit af gaat lees je hieronder.

Dus… een studie en een kind. Niet alleen een studie maar daarnaast ook nog drie dagen stagelopen. Wat zeg ik? Werken! Ik werk super hard voor nul euro drie dagen in de week en moet daarnaast een dag naar school. Buiten deze uren om moet ik mijn opdrachten maken. Mijn studie vind ik niet denderend, school blijft school. Mijn stage daarentegen vind ik écht onwijs leuk. Ik kan er niet teveel over zeggen, alleen dat het heftig is. Het zijn lange dagen waarin onwijs veel gebeurd. Ik heb het hier super naar mijn zin en zit helemaal op mijn plek. Gelukkig maar, want het zuigt energie. De combinatie met het moederschap valt mij wel enorm zwaar. Ik heb de gulden middenweg nog niet gevonden en ik voel me ook regelmatig schuldig tegenover het thuisfront.

Op maandag moet ik om half 9 op school zijn. Hier volg ik dan lessen en ik kan meestal tussendoor nog even naar huis om samen met Bart en Lola te eten. Hierna moet ik weer naar school tot 5 uur/half 6. Als ik thuis kom moet er gekookt worden, Lola moet in bad, nog even knuffelen en om 7 uur ligt zij alweer in bed.

Op dinsdag, woensdag en donderdag gaat mijn wekker om 6:15 en moet ik om kwart voor 8 op stage zijn. Hier werk ik dan heel de dag en ben ik met 100 dingen tegelijk bezig. Wanneer ik thuis kom is het weer 5 uur, half 6. Dan doen we de riedel weer opnieuw met Lola en ben ik om 7 uur ook totaal afgebrand. Lola gaat twee dagen naar de kinderopvang en een dag naar mijn moeder. Ze vind dit allebei hartstikke leuk en doet het super goed. Ik ben zó trots op haar, maar ik mis haar ook!

Ik wil op de kleine uurtjes die ik heb op een dag veel met Lola bezig zijn, en met haar spelen. Dit betekent wel dat ik om half 8 op de bank zit en er ook niet meer vanaf kan komen. Lola moet ’s ochtends ook aangekleed worden, en haar spullen moeten klaar liggen voor de volgende dag. Ik moet eigenlijk in die avonden ook nog aan school werken maar ik zou niet weten waar ik die energie vandaan moet halen. Ik trek het op het moment soms best slecht. Ik vind de combinatie echt heel zwaar en ik ben niet altijd leuk de laatste weken.

Ik moet onwijs wennen aan ons nieuwe schema en mijn ogen vallen regelmatig dicht of ik kan geen woord meer uitbrengen ‘s avonds. Ik vind het aan de ene kant vreselijk dat ik zoveel weg ben van huis zonder dat ik brood op de plank breng en aan de andere kant heb ik gewoon geen keus. Ik wil mijn papiertje halen en een leuke baan hebben straks. Ik ben niet echt een leuke partner op het moment, al mijn energie gaat zitten in een goede student, collega en moeder zijn. Ik ben moe, echt heel moe en ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen. Mijn sociale leven is ook foetsie. Ik heb dit wel echt gehad ooit, maar ik zou niet weten waar ik nog een gaatje vrij heb om dit te onderhouden.

Ik denk dat dit een dip is. Dat ik enorm moet wennen aan mijn nieuwe schema. Ik ben in de weekenden veel bezig met Lola om de tijd die ik gemist heb in te halen. Als de kwantiteit niet veel is, maak ik dat dus maar goed in kwaliteit. Ik ben altijd bezig om leuke dingen met haar te doen. Ik wil alleen maar bij haar zijn en zorgen dat ik niks mis. Ze begint ineens te kruipen, stapt met ons de kamer rond en begint met liedjes zingen (neuriën). Er gebeurt ook gewoon zóveel! Ik heb standaard tijd te kort…

Als heel de riedel weer begint op maandag ochtend trek ik meestal met een brok in mijn keel de deur achter me dicht. Ik kan er nog niet aan wennen dat ik haar zoveel moet missen. Ik doe het wel, en ik kan me best vermannen maar leuk vind ik het niet. Ik ervaar het echt als zwaar dat ik haar achter moet laten. Wanneer ik in mijn auto zit en onderweg ben naar mijn stage slaat dit weer om. Ik heb dan zin om te gaan werken. Ik haal veel voldoening uit mijn werk, ik heb het gevoel alsof ik weekend en vakantie verdien en ik ben hard mijn best aan het doen voor een goede toekomst, ook voor Lola. Ik ben blij dat ik iets voor mezelf heb en dat ik iets kan doen waar ik goed in ben. Ik moet alleen de balans vinden tussen 100% geven op het werk en 100% geven thuis. Ik ga echt niet voor iets minders! (leg anders nog meer druk op je schouders Sanne…)

Ik hoop dat ik binnenkort wat meer gewend ben aan mijn nieuwe schema en ’s avonds niet meer omval. Ik doe echt mijn best en probeer overal mijn schouders onder te zetten, maar soms is het gewoon zwaar… punt. Ik combineer het, en misschien niet altijd op de beste manier maar dit is wat ik kan geven. Ik zou het niet anders doen, en ik raak ook echt wel weer gewend aan deze fase maar ook dit heeft weer tijd nodig, net zoals de rest van de rollercoaster waar we nu al een zwangerschap + 10 maanden in zitten (haha). En tot die tijd vind ik het gewoon even zwaar, want dat is het..

Hoe combineren jullie het moederschap met je studie of werk?!

Liefs, Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

4 reacties

  1. Marilyn
    7 maart 2018

    Ik herken je struggle enorm in de zin van weer moeten gaan werken als je nog zo graag bij je kind blijft. En ja je wil jezelf ontwikkelen, een plek waar je je eigen naam gebruikt in plaats van mama of vrouw van… Een plek waar ze je waarderen om je inzet, kennis en drive.. maaaarrr, na introductie van het grote begrip moederschap, is er maar 1 (of meer) persoontje waar je alles voor wil doen. Je wilt geen moment missen, je weet dat mama het aller belangrijkst is.
    Ik werkte de eerste 2 jaar nog in diensten, ze was daardoor veel thuis. Ik had toen niet zo heel veel opvang nodig en was zelf veel aanwezig.
    Vond het overigens wel goed dat ze toen al naar de opvang ging en heb daar nooit een seconde spijt van gehad.
    Maar toen was het wel zo dat Lexi 6u wakker is, ik de hele dag voor haar en huishouden zorgde, alle ballen hoog moest houden én nog eens van 14.30-23.00u (of later, of de volgende dag) moest werken. Die omschrijving wat jij geeft over dichtvallen van je ogen en niet gezellig zijn had ik ook echt.
    Ik heb dan ook voor een regelmatige baan gekozen die ook nog een carrieremove/upgrade bewerkstelligde.
    Toen begon eigenlijk het hele riedeltje opnieuw van ritme zoeken, meer naar opvang dus mega schuldgevoel, wanneer doe ik dan het huishouden, lig ik dan nu niet elke dag om 21.00u in bed?
    Anderzijds heb ik elke avond, vrijdag(straks dan de donderdag ipv vrijdag) en weekend vrij,
    Ik zie mijn man meer en kan Lexi in bed leggen zelf.
    Ik snap zoals ik al zei je struggle, we willen alle ballen zo goed mogelijk (of beter gezegd perfect) hooghouden. Ik vind dat eeuwige schulgevoel ook echt rete irritant en onnodig maar het is er wel. Ik heb niet echt tips, behalve een goede structuur bijhouden wanneer je wat wil (doen).
    Voor de rest; zet hem op! Je doet het goed en Lola mag trots zijn op zo’n mama! En die mannen, die moeten het maar doen met onze nukken 😉

  2. Cathelijne
    7 maart 2018

    Heel veel respect voor hoe je het doet! Ik ben zeven weken geleden bevallen en ook ik moet over 1,5 maand weer naar school. En wat zie ik er tegenop… niet alleen omdat ik m’n meisje moet missen maar ook omdat ik oprecht niet weet hoe ik het moederschap moet gaan combineren met een HBO studie, het huishouden en een vriend die 45 uur per week werkt.
    We moeten maar blijven denken aan waar we het voor doen, de beste toekomst voor onze meisjes!

  3. Opa en oma
    8 maart 2018

    Het valt allemaal niet mee, maar we zijn apetrots op je dat je het maar allemaal doet.

  4. Angela
    2 juni 2018

    Als ik dit zo lees denk ik alleen maar; wat een sterke vrouw ben jij! Je had voor de ‘makkelijke’ weg kunnen kiezen en je opleiding stoppen toen je zwanger werd. Maar dat deed je niet, je wil door, voor jezelf en voor je prachtige dochter! Super knap van je! Ik voel me soms ook tekort schieten bij mijn dochter, zou het liefst alle dagen bij haar willen zijn. Toch is het ook fijn om mezelf te zijn op werk, even geen mama, praten over andere dingen. Maar als ik thuis ben, dan ben ik er ook alleen maar voor mijn dochter en vriend. Dan kan die volle vaatwasser en wasmand me soms even gestolen worden! Wees trots op jezelf meid! Dat is Lola later ook vast en zeker!!