Momsquad Sanne | De perfecte moeder bestaat niet.

We hebben het allemaal wel eens. Van die dagen waarop je écht levensmoe bent en een potje wil zeiken van hier tot daar. Alles en iedereen irriteert je. Je koffie knalt over de tafel en valt dan net op je nieuwe broek, je kind wil alle slaap negeren terwijl zij met de minuut chagrijniger wordt en op het moment dat je vast ligt geketend onder je kind, heb je jeuk aan je linker bil… You get the point.

Moeders mogen dit trouwens niet hebben. Wist je dat al? Als je moeder bent moet je altijd regenbogen poepen en glitters uit je oor laten knallen. Want je bent moeder… Enorm gezeik kan je krijgen als er ook maar iemand door heeft dat jij (als moeder) je dag niet hebt. Dat kan blijkbaar niet, mens en moeder tegelijk zijn. Ik vind dat dus de grootste onzin die er bestaat. Ik ben moeder, klopt! De aller beste voor Lola, dat weet ik zeker. Maar ik ben ook mens en dus heb ik zéker wel eens van die dagen waarbij de regenboog poep en oorsmeer glitter ver te zoeken is.

Ik krijg regelmatig berichtjes in mijn inbox van lieve mama’s die het echt niet meer zien zitten. Die niet meer kunnen dealen met het overmatig huilen van hun kleine donderwolk of heel onzeker zijn in de eerste weken. Ik snap dat en ik prijs jullie ook voor je eerlijkheid. Ik kan je vertellen dat die dagen niet over gaan maar dat het gevoel van ‘ik MOET genieten’ wel enorm vervaagd. Wie zegt dat eigenlijk? Van wie MOET je genieten? Van jezelf of van je omgeving?

Ik heb natuurlijk makkelijk praten. Onze newborn tijd is inmiddels al lang en breed achter de rug maar ook hier is het soms nog enorm pit met peren. Sommige baby’s maken het hun mama’s makkelijk (wat is makkelijk?), en andere laten je rennen van hier tot daar (ik heb die laatste). Het enige wat ik jullie kan mee geven is wat ik zelf in mijn moedertijd geleerd heb;

Je moet niet genieten, je mag. Wat je moet doen is leren van je kind. Dat is niet iets wat ik je nu opleg, dat is iets wat je automatisch doet. Ook al draag je je kind 9 maanden, je krijgt geen e-mail met; ‘gefeliciteerd en hier is puntsgewijs zijn/haar karakterbeschrijving’ 5 min na je bevalling. Logisch dat het stik moeilijk is om meteen te weten wat je moet doen. Je moet je kind, jezelf en je partner nog en opnieuw leren kennen. Omdat je leert maak je, net zoals bij een nieuwe baan, daarin soms fouten. Van die fouten hoef je dus niet te genieten, sterker nog, je mag daar enorm van balen. Je mag écht soms zeggen; ik vind het even niet leuk.

Het is niet zo dat omdat jij een kind hebt mogen krijgen, je verplicht bent om van elke seconde te genieten. Ik weet dat dat wordt geschreeuwd en dat vrouwen (vooral op instagram) heel snel klaar staan met een oordeel hier en daar. Zoek dit gezuur alsjeblieft bij hen en niet bij jezelf. Het is geen wedstrijd. Niet elk kind kan op dezelfde tijd hetzelfde en niet elke opvoeding en mens is gelijk. Dat kan toch ook niet? We hebben allemaal een ander karakter en onze kinderen dus ook.

Dat je nooit iets slechts mag zeggen over het moederschap omdat er mensen zijn die geen of moeilijk kinderen kunnen krijgen vind ik ook niet terecht. Ik heb PCOS, Lola is niet vanzelfsprekend, ik ben door een hel gegaan voor Lola er was en toch vind ik dat je als moeder het recht hebt om je eigen emoties te voelen en je zéker niet schuldig hoeft te voelen wanneer je niet geniet en het moederschap soms als zwaar ervaart. Ook vind ik het persoonlijk altijd bloedje irritant dat mensen altijd doen alsof alles van een lei dakje gaat. Who are you kidding? We weten allemaal hoe het er aan toe kan gaan en dus is hier mijn tip; wanneer je uitspreekt dat je zo’n enorme baaldag hebt, merk je dat veel meer moeders dezelfde dagen hebben en dat je echt niet raar of ondankbaar bent. Dat horen van andere moeders is super fijn kan ik je vertellen.

Er rusten heel veel taboes op het moederschap, omdat vroeger er simpelweg niet over gesproken werd. We hebben nog nooit een generatie kunnen creëren waarbij alle kinderen opgroeiden tot vredelievende burgers dus waarom zouden we hetzelfde volhouden? Een voorbeeld van zo’n moederschap verwijting is een nieuw boek dat pas op de markt is. Een boek met opvoedadviezen van vroeger die de boodschap draagt dat we niet zoveel moeten nadenken en stressen over het opvoeden. Want dat doen wij blijkbaar teveel… Ik ben het hier zo niet mee eens. Prima dat je een relaxte moeder bent, maar nadenken over wat je doet met je kind en hoe je gedrag je kind affecteert vind ik toch altijd nog belangrijker. Dat je zelf onzeker wordt van je manier van aanpak is alleen maar een leerproces. Ging het niet goed en ben je niet tevreden? Probeer het de volgende dag dan anders te doen. Die baaldagen hebben te maken met dat je streng bent voor jezelf, en als moeder is daar niks mis mee! Maar spreek het uit en geef er aan toe. Doen alsof je geniet en mooi weer ophouden voegt niks toe aan de geluksfactor van je kind! Toegeven dat je af en toe een baaldag of moment hebt, laat alleen maar zien aan je kind dat je je daar niet voor hoeft te schamen. Altijd een torenhoge maatlat voorleggen leert ze volgens mij alleen maar dat ze snoeihard falen wanneer ze gewoon even niet lekker in hun vel zitten…

Dus lieve mama, baal alsjeblieft niet van jezelf als je dag een baaldag is! Ga aan het einde van de dag voor jezelf na welke mooie momenten er toch in die baaldag zitten en je zal zien dat er toch hier en daar een succesmomentje zat. Ben eerlijk tegenover jezelf en meet jezelf niet met instagram mommy’s, maar doe gewoon, gewoon. Lekker fouten maken, want als je alles al kon, en je was al ‘af’ dan bleef je voor altijd hetzelfde en zeg nou zelf; hoe saai is dat?

Liefs Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

7 reacties

  1. Jennifer
    31 januari 2018

    Wat een heerlijke blog en wat ben jij een heerlijk mens Sanne! Petje af voor jouw eerlijkheid en de uiting daarvan!

    Oh en stiekem verliefd op dat geweldige kind van je!

    • Sanne
      31 januari 2018

      Wat een lieve reactie! Dankjewel! Haha en ik heb ook ‘verliefde, middelbare school kriebels’ voor mijn dochter dus ik snap het helemaal!

  2. 31 januari 2018

    Amen! Die dagen ken ik ook hoor, 100%. En we moeten met z’n allen eens ophouden met dat vergelijken en bekritiseren. Zoals jij zegt: jij bent de beste moeder voor Lola. Ik ben de beste moeder voor mijn dochter. We doen alles op onze eigen manier met de beste intenties voor ons kroost. Daar hoeven anderen geen commentaar op te leveren of ons er een slecht gevoel om geven, zij mogen het lekker op hun manier doen. Prima!

    • Sanne
      31 januari 2018

      Inderdaad! Waarom zouden we allemaal aan wedstrijdjes doen als onze kinderen bij wijze van spreken allemaal een andere sport uitoefenen. Dat gaat natuurlijk nooit! Ik ben altijd blij als ik meer van dit soort nuchtere mommy’s tegenkom die andere opvoedingen en moeders in hun waarde laten en er misschien iers van op willen steken ipv het meteen te veroordelen. Thanks voor je reactie! X

  3. Karin
    31 januari 2018

    Ik word altijd erg blij van je verhalen, zowel van je blogs als je ig-account. Ook als het een minder leuke post is, word ik blij van het feit dat het, like you said, overal écht wel eens een baaldag is en dat het dus niet alleen bij ons zo is!

    Tnx voor dit verhaal ook weer! 🙂

  4. 31 januari 2018

    Mooi blog. Ben 24 jaar moeder.. En hell no.. Het was zéker niet elke dag genieten. Sterker nog..ik heb zo vaak jankend op de wc gezeten. Handen in het haar. Moeder zijn maakt je kwetsbaar. Maar jeetje wat ben ik trots op mijn 4-tal. Humor, drive, eerlijkheid openheid en soms een vleugje ochtendchagarijnigheid. Love u all mijn hartjes. Kusje van mama.

  5. Monique Voets
    18 februari 2018

    Wat heb je t weer mooi verwoord Sanne,maar vooral eerlijk!
    Elke keer weer ‘een genot’ om een blog van jou te lezen.
    Weet zeker dat idd heeeeeel veel moeders dit herkennen,en waarom zou het altijd alleen maar leuk ‘moeten’ zijn?
    Zo is het toch bij niemand!!!Hebben we allemaal niet die momenten dat we denken:waar ben ik aan begonnen!
    Ik heb ze zeker wel gehad hoor,en ook al zijn ze hier nu 22 en bijna 24:ik weet die momenten echt nog wel hoor.
    Blijf je met ‘plezier’ volgen