MOMSQUAD SANNE | Komt er een tweede kindje?!

Mensen vragen ontzettend vaak aan mij of ik een tweede kindje wil. De vooroordelen over het jonge moederschap zijn als sneeuw onder de zon verdwenen nu Lola er een tijdje is. Ik heb bewezen dat ik een goede, maar jonge moeder ben en dus komt daar steeds vaker de vraag; “wanneer komt de tweede?” 

Ik zal je heel eerlijk vertellen dat ik voor nu zeker weet wat mijn antwoord hier op is, maar écht standvastig ben ik er nog niet over. Waarheid is volgens mij tijdgebonden, zeker wanneer het op kinderen aan komt. Mijn antwoord is namelijk dat ik geen tweede kind wil en Bart ook niet. Niet omdat ik niet intens van Lola houd, want dat doe ik. Dit komt meer voort uit het jonge moeder zijn en alles wat ik nu nog buiten Lola om heb. Ik vind niet dat ik dit moet verantwoorden, omdat het mijn lijf, mijn leven en dus mijn keus is. Uitleggen wil ik het natuurlijk wel. Wie weet zijn er meer mama’s die hier zo over denken.

Ik zag mijzelf vroeger altijd als moeder. Niet als dolfijnentrainer of prinses, maar gewoon als moeder. Ik wilde graag met een stuk of 5 kinderen aan een grote eettafel zitten met zo’n kitscherig bloemetjes tafelkleed. We zouden dan allemaal zelf gemaakte koekjes eten en zóveel lol hebben met elkaar. Ik zou dat gaan doen… Ik kan je vertellen dat niks mij minder aantrekt op dit moment dan het hebben van een groot gezin en dat die droom, mijn droom niet meer is. Ik heb mezelf leren kennen met Lola en als je een beetje aan zelfreflectie doet weet je dat dat niet gaat zonder slag of stoot.

Ik ben nog jong en dat speelt zeker mee. Ik heb enorm last (gehad) van een identiteitscrisis. Ik ben jong, maar ik ben ook moeder. Ik heb een sociaal leven waarbij het meerendeel van mijn vrienden kindloos is. Zij gaan stappen, spontaan uit eten en doen gewoon wat mensen zonder kinderen doen. Ik doe hier nog steeds aan mee, maar ik heb ook nog een enorme verantwoordelijkheid. Ik verlang soms terug naar toen, naar die onbevangenheid en naar het gevoel dat alles nog open lag. Dit klinkt misschien raar, maar dit is hoe het is. Ik heb het geaccepteerd en het neemt niks af aan mijn liefde voor mijn gezin. Het is iets wat bij mijn moederschap hoort en ik vind dat dat er mag zijn. Ik ben blijkbaar niet de oer moeder die 90% van de moeders wel zijn, ik ben een moeder die moet groeien in haar rol en daar zitten soms zwarte randjes aan.

Ik wil niks anders dan Lola en Bart in mijn leven en dus balanceer ik me een ongeluk. Ik ben nog steeds 24 en dus gedraag ik me ook zo (denk ik). Toch ben ik altijd anders dan de rest want ik ben ook nog steeds een verantwoordelijke moeder (ik zoek nog een hokje waar ik in mag passen). Ik heb een HBO studie die ik aan het afronden ben en de gedachte om hier een tweede kindje aan toe te voegen benauwd me nu meer dan dat het mij een fijn gevoel geeft. Het idee van een tweede kindje komt bij mij ook gelijk met de gedachte dat het jong zijn dan écht voorbij is.

Hierbij komt ook dat Lola (zoals jullie weten) een huilbaby geweest is. Wij hebben geen fijne babytijd gehad en dus verlang ik hier ook niet naar terug. Ik heb geen heimwee naar een klein baby’tje omdat we nog steeds als gezin aan het helen zijn van de tijd die we nu eindelijk achter de rug hebben. Voor sommige lijkt het misschien lang geleden maar dit heeft ingehakt als een bom. Ik krijg nog steeds kippenvel in mijn nek wanneer ik ergens een jong baby’tje hoor krijsen en dat is niet van verlangen…

Ook heb ik veel moeite gehad met de liefde die ik voel voor mijn dochter. Ik heb het ontzettend eng gevonden dat zij op zichzelf was en ik had het idee dat de liefde die ik voor haar voelde haast niet echt kon zijn. Ik kan mezelf nog steeds moeilijk voorstellen dat zij ooit zal weten wat zij betekend voor mij en dat ik geen woorden of daden in mij heb zitten die dat ooit duidelijk kunnen maken. Ik vind het moeilijk om die liefde een plek te geven omdat het komt met enorme bezorgdheid. Het heeft bij mij een lange tijd geduurd om de liefde van ouderschap te bevatten. Ik vind het nog steeds een bijzonder en doodeng iets.

Dit klinkt allemaal ontzettend negatief, maar dat is niet wat ik bedoel. Ik ben er sinds ik moeder ben achter dat het ontzettend belangrijk is voor Lola dat ik mezelf en vrolijk ben. Het allerbelangrijkste wat ik heb geleerd is dat ik eerlijk moet zijn tegenover mezelf. Ik ben een perfectionist. Ik kan je vertellen dat dat geen goede combi met het moederschap is. Ik heb hier nog heel veel in te leren. Wat ik wel weet is dat

Lola mij haarfijn aanvoelt. Wat zij voelt voel ik en andersom. Hierom trekt een tweede kindje mij nu niet. Ik vind mijn dochter iets te belangrijk om mezelf een groot gezin op te dwingen. Ik heb simpelweg nog te veel te leren.

Ik wil nog reizen en bijzondere dingen doen. Ik wil graag mijn energie en tijd stoppen in het kadootje dat ik al gekregen heb en samen met haar de wereld over. Ik snap inmiddels dat mensen kiezen voor het gezin dat zij zelf graag willen en denken aan te kunnen. Ik vind niks van de keuzes die andere gezinnen maken over het aantal kinderen dat zij hebben. Zij staan daar blijkbaar anders in dan ik. We staan allemaal anders in het leven en dus hebben we ook allemaal andere gezinnen.

Ik ben intens gelukkig met Lola maar ik ben ook realistisch. Ik wil en kan het nu niet, dus het antwoord op de vraag is voor nu nog nee. De vraag of ik het dan niet zielig vind voor Lola dat ze alleen opgroeit is voor mij dan ook snel beantwoord. Ik ga niet voor mijn kind er nog een kind bij maken omdat het zo hoort. Ik denk dat zij veel gelukkiger is op het moment met een moeder en vader die gelukkig zijn met alleen haar. Wij compenseren met de kinderopvang, play dates en het spelen met neefjes en nichtjes. De vragen over een tweede laten mij heel eerlijk gezegd soms egoïstisch voelen, maar wij leven hoe wij dat willen en Lola komt niets te kort. De vraag over een tweede roept altijd een soort van pastoor gevoel bij mij op. Alsof de kerk even komt controleren of we ons wel aan het voortplanten zijn…

Nogmaals is dit hoe ik er nu over denk. Het zou zomaar kunnen dat ik over 7 jaar dolenthousiast word van een tweede kindje en dan is dat op dat moment mijn waarheid. Dit vind ik nu, omdat we een ontzettend druk leven hebben en ik zelf nog niet eens mij diploma in the pocket heb. Ik heb nu maar tijd en liefde voor een kind en deze onverdeelde tijd en aandacht verdient ze ook! Dit zijn mijn beweegredenen en die zijn erg persoonlijk. Ze slaan op mijn gevoelens, waar ik zelf soms nog mee worstel maar waar ik me niet voor schaam. Ik ben voor nu mama van Lola en zielsgelukkig als dat hetgeen is dat ik voor altijd blijf.

Dus… wanneer komt bij jullie de tweede?

Liefs, Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 reacties

  1. Maaike Smienk
    29 juni 2018

    Super mooi verwoord. Ik kwam je toevallig tegen en ben je gaan volgen omdat ik een dochter heb die iets ouder is en je leuke humor hebt. Het is juist goed dat je weet wat je wel en niet aan kan en dat betekent dat jezelf kennis hebt. Lekker genieten van je mooie dochter en man.

    Liefs Maaike

    Groetjes maaike

  2. Loes
    1 juli 2018

    Oh krijg kippenvel van je verhaal. Wat herken ik (behalve het perfectionisme ) mezelf hierin.
    Ben ook een jonge moeder van 23 en een 10 maanden oude dochter, die 5 maanden heel veel uren per dag heeft gehuild). En hoe veel ze heeft gehuild, hoe vrolijk ze nu gelukkig is. Maar toch… die periode heeft ongemerkt veel met me gedaan. Hoe nuchter en positief ik ben, van die periode heb ik echt wel een trauma. Die je je hele leven waarschijnlijk niet vergeet. Die machteloosheid, woede, eenzaamheid en onzekerheid wens het geen ene papa en mama toe. Voorlopig genieten we net als jullie volop van ons lieve meisje.

  3. Anne
    2 juli 2018

    Mooi verhaal!
    Ik heb ook “maar” 1 kind….
    7 jaar inmiddels en ik 34….ik twijfel ook altijd of ik er goed aan doe nog een kind te krijgen. Soms is t leven goed zoals t het.

    Liefs Anne

  4. Melanie
    11 juli 2018

    Hallo Sanne,
    Wat heb je het mooi verwoord.ik ben slechts 2 jaar ouder heb een dichte van 10 maand en alleen staande mama met een afstandsrelatie omdat het niet anders kan. Ik ben nog in mijn tweede opleiding. Ik debk echter vaak over een tweede na en zou dit heel graag willen maar daarvoor moet de familie situatie veranderen. Je hebt leuke humor en een schattig dochter. Leuk te zien dat er meer jonge moeders zijn die dezelfde dingen doormaken en ik niet de enigste ben.

    Liefs melanie & sophie-marie