Thinking out loud! #5 Sanne

Ik word morgen 24 jaar! 18 november is mijn verjaardag, woehoe! Mijn aller eerste verjaardag als moeder. Wanneer mijn verjaardag eraan komt sta ik altijd stil bij dingen. Bewust of onbewust weet ik niet, maar het sluipt er altijd in. Ik denk bijvoorbeeld na over wat ik in mijn 23e levensjaar allemaal gedaan en bereikt heb. De leuke dingen, maar ook de minder leuke dingen. Ik denk na over wat ik anders wil doen, en wat ik zeker weten vast wil houden. Toen ik hierover aan het nadenken was, schoot me ineens iets te binnen; ik heb dit jaar niet veel andere dingen gedaan dan geleefd voor iemand anders, en daar schrok ik van…

Zwanger op mijn 22e en vanaf toen heb ik daar (naar mijn idee) voor geleefd. Ik stopte met uitgaan, we gingen verhuizen en ik zag veel minder vrienden en vriendinnen. Op dat moment ging er een knop om en ik ging leven voor iemand anders. Ik denk natuurlijk wel verder na dan alleen dat ene gedachtespinseltje en ik snap nu niet meer zo goed waarom ik daar van schrok. Het is namelijk helemaal niet waar! Ik leef niet voor iemand anders maar samen mét Lola. Ik denk dat het komt omdat ik dacht dat ik persoonlijk niet zoveel bereikt had dit jaar, ik focus mij teveel op Lola’s prestaties. Eigenlijk heb ik niet normaal veel voor elkaar gekregen dit jaar. Een minor afgerond, een huis gekocht, Lola gezond op de wereld gezet en enorm hard gebikkeld om er een gelukkig en tevreden mensje van te maken. Ik zie het schrijven van deze blogs als mijn nieuwe hobby en dat ik Natalie nu mag helpen met wat taken overnemen maakt me ook trots! Hoezo niks persoonlijks bereikt? Dat hoofd van mij, dat denkt soms raar…

Ik ben er nu uit. Ik ben een 100 keer leuker en mooier mens sinds ik moeder geworden ben. Het zet álles in perspectief, en met alles, bedoel ik ook alles. Ik heb er een handvol nieuwe eigenschappen bijgekregen en veel vervelende zijn weg gegaan. Ik kijk anders naar de wereld, en naar mezelf. Het veranderen houdt niet op bij alleen mijn leefsituatie. Het betrekt mijn relatie met mijn vriend en mijn familie, mijn vrienden, mijn instelling voor mijn studie en mijn plek op de wereld. Je kan mij misschien een zweefteef vinden nu, maar ik denk echt dat dit belangrijk is. Sinds Lola zijn er 100.000 dingen veranderd in mij en ik ben er heel blij mee. Ik zie nu bijvoorbeeld in dat elk nadeel aan moeder zijn, zo ook weer zijn voordelen heeft. Net zoals de fases van je kleine…

Ik denk dat ik soms een beetje mee verander met Lola. Ik heb enorm last van een bloedend moederhart. Al het kinderleed komt bij mij aan als een mokerslag. Ik kan me namelijk niet meer voorstellen waarom wij met zijn alle maar doorgaan met kopen en hip doen terwijl een heel groot deel van alle kindjes niet eens eten mee naar school krijgt… Ik kijk naar Lola en dan voel ik me soms zo schuldig tegenover alle kindjes die niet met een volle maag naar bed gaan. Ik kan nu al wakker liggen over Sinterklaas en Kerst. Want hoeveel kinderen moeten de dag daarop wel niet naar school om geconfronteerd te worden met een volle klas die wél pakjes gehad hebben? Ik neem ze het liefst allemaal in huis, en als ik madonna’s salaris had, had ik het waarschijnlijk ook a la minute gedaan. Dit tergt mij heel erg. Het is een nadeel die verandering, maar ook een groot voordeel. Ik kan er echt heel verdrietig om zijn, maar het zorgt er ook voor dat ik me in wil zetten voor deze kindjes! Dan is het dus aan mij om hier iets aan te doen. Je inzetten voor iemand anders, terug geven aan de wereld! Ik vind ook dat Lola op mag groeien in een gezin dat goed doet voor andere mensen, en dat terug geeft. Want ik heb liever dat als ik deze plek verlaat ik het iets beter heb gemaakt voor andere mensen, dan dat ik die nieuwe jas van de Zara had…

Mijn blik op social media is ook veranderd door Lola. Jullie weten misschien al wel dat ik deze week even een f*ck off momentje had. Dit is ook niet over… Maar zoals ik al zei: perspectief! Mijn Instagram account is dit jaar ook ontploft, zeker vanaf het moment dat Lola geboren is. Heel erg leuk en lief natuurlijk, maar het zet me ook weer tot verplicht nadenken. Doe je het voor jezelf? Wil je er je werk van maken? Denk je dat je iets te bieden hebt in deze social hype vol bloggers, vloggers en influencers? Ik ben echt wel van mening dat iedereen iets te bieden heeft maar soms komt het ook wel een beetje mijn neus uit. Ik heb mijn eigen beweegredenen en ideeën over instagram in ieder geval goed overdacht. Ik vind dat iedereen die zijn kinderen deelt op social media, daar je serieus over na moet denken. Ik denk áltijd als eerste na over Lola. Voor alsnog vind ze het natuurlijk goed dat ik haar op de foto zet. Ik bedoel, het kind heeft geen idee. Dat is nou precies de reden waarom ik vind dat je daar goed over na moet denken. Is het leuk voor je kind om later terug te zien? Ik vind het bijvoorbeeld heel belangrijk dat Lola niet constant verdrietig of ziek op de foto staat. Ik heb niet de behoefte om ALLES te delen. De pittige nachten, de snotneuzen, de tantrums, nee. Ik zou het simpelweg namelijk zelf ook niet leuk vinden als ik zo op het internet zou staan. Dit heb ik hetzelfde tegenover naaktheid, het hoeft niet! Ik heb ook nog privé foto’s die mij dierbaar zijn, en die ik daarom juist om die reden voor mezelf houd. Ze zijn me namelijk heel veel waard en hebben voor mij geen likes nodig. Je kunt dan denken, ze laat het mooier lijken dan het is. Maar dat is niet zo. De mooiste foto’s, zitten allemaal in mijn eigen mapje. De foto’s op instagram zijn leuk en social-media approved. Ik vind het ook een omgekeerde wereld dat je er voor wordt veroordeeld om niet écht te zijn op Instagram. Dat is het ook niet! Het is niet echt! De echte wereld, en de echte momenten zitten niet in je Iphone. Het gaat hier ook niet altijd tof en je zal mij daar ook nooit over horen liegen, maar ik vind het internet daar geen plek voor. Als ik het zelf niet chill vind om zo het internet op te gaan, dan doe ik dat ook niet voor haar.

Soms heb ik het gevoel alsof mijn Instagram een beetje de spuigaten uitgelopen is. Hierdoor heb voor mezelf keuzes gemaakt hoe ik hier mee om ga. Ik heb geleerd dat het soms best lelijk kan zijn en dat moeder zijn ook betekend dat je je compleet in het hart gestoken voelt wanneer iemand je kind zonder respect behandeld. Ik heb een aantal keren reacties gekregen waar ik op zijn minst gezegd van gecharmeerd was. Mijn kind uitschelden is een no-go. Als er vaker meer van dit soort snotapen zich verzamelen op mijn pagina gaat er ook een dik vet slot op. Ik vind Instagram heel erg leuk maar niet fantastisch genoeg om dat akelige gevoel te moeten doorstaan en misschien nog belangrijker; ik ga mensen geen platform geven waarop ze mijn kind kunnen aanvallen. Ik check ook iedereen die mij volgt. Wanneer ik denk; je hebt hier niets te zoeken druk ik meteen op de blokkeer knop. Dit doe ik ook als ik zelfs maar een beetje twijfel. Ik vind dat ik het recht heb om dat te doen omdat het mijn kind betrekt. Het vormt me ook wel een beetje tot wie ik ben. Ik ben er namelijk uit dat ik niet mee wil doen met de hypes. Ik ben heel eerlijk en nuchter, dan kun je waarschijnlijk wel begrijpen dat alles omtrent social media mij soms erg kan irriteren. Ook mezelf hoor! Dan heb ik drie dagen geleden iets erop gezet waar ik nu weer van denk; wat stom! Maar ik blijf mezelf wel toespreken. Nogmaals, dit is allemaal mijn mening en mijn groei hierin, je hoeft het er echt niet mee eens te zijn. Dat zou ook saai zijn. Mijn ogen rollen alleen soms bijna mijn oogkassen uit als ik wéér dezelfde ‘follow friday’ zie met wéér allemaal dezelfde mensen… Ik vind dat zo lame… Waarom is dat toch? Omdat er dan een cijfertje veranderd in de volgbalk? Het is toch helemaal niet leuk om te weten dat dat komt door iets wat je onderling afgesproken hebt? Ik vind dat het alleen maar laat zien dat er dingen gedaan worden uit zelfbelang, en dat vind ik een lelijke eigenschap.

Uiteindelijk maakt het echt niet uit hoeveel likes jij en ik op een foto hebben. Je zit op sommige dagen gewoon nog steeds onder het snot in je pyjama naar een on-opgeruimd huis te kijken. Ik heb even meegedaan, maar dat perspectief hebben, bevalt me steeds beter. De telefoon gaat vaker weg. Ik vind het veel belangrijker dat ik kan schrijven, want daar voel ik mij echt goed bij. De eerlijke gesprekken die ik heb met veel van jullie zijn mij ook heel veel waard. Ik vind het super lief en leuk dat jullie dat willen. Dat maakt me wel weer heel blij! Ik gok dat er nu niet veel bedrijven zijn die denken; goh, daar gaan we mee samenwerken! Maar dat vind ik ook goed! Als ik mezelf maar ben!

Er zijn nog 99.998 dingen die ook veranderd zijn aan mij en dat zal vast ook nog blijven veranderen. Waarheid is tijdgebonden als je een kindje hebt, maar ik ben hier erg zeker over.  Ik heb dus niet niks bereikt voor mezelf door Lola, maar zo ongeveer alles. Perspective baby!

Liefs, Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Één reactie

  1. 17 november 2017

    Leuk om te kunnen reageren op mijn eigen site, want deze blog heb ik dus nog helemaal niet gelezen! En zoals je zegt: je hebt super veel bereikt! Mega stappen gezet en je mag trots zijn op jezelf en je gezin. Dat dit nieuwe levensjaar je maar heel veel moois mag brengen! ❤️ Dikke kus!