Update: 30/31 weken zwanger – personal note

05-02-2018 – 10:14 uur: Het is maandagochtend en ik begin aan deze update. Het enige wat ik me kan bedenken is: waar zal ik eens gaan beginnen?! Er lijkt zoveel te zijn gebeurt de afgelopen dagen, tegelijkertijd heb ik last van zwangerschapsdementie en vergeet ik de helft weer. Ik maak een lijstje met alle hoogte en diepte punten, want de afgelopen weken was het niet alleen maar feest, integendeel zelfs.

Heimwee naar toen..

Toen ik de 29 weken aantikte, kreeg ik een soort deja-vu momentje naar 2 juni 2016. Ik was toen 29 weken zwanger van Lola en wij stapte die dag op het vliegtuig richting Aruba. We zouden hier anderhalf jaar lang gaan wonen en ik keek er zo enorm naar uit. Dit betekent dus ook dat mijn familie en vrienden mijn dikke buik daarna niet verder hebben zien groeien. In gedachten ging ik terug naar die laatste weken in Nederland, ik voelde me zo gelukkig toen, dat ik ging twijfelen.. Want waarom voelde ik mij nu niet net zo gelukkig? Waarom kon ik niet net zo intens van deze zwangerschap genieten als die van toen? Waarom zit ik niet op die mega roze wolk? Ik begon mij schuldig te voelen tegenover de baby in mijn buik en ging wild in het rond te googlen (nooit doen). Ik voelde me moe, depri en had nergens zin in, dit toetste ik in op google en ik kwam uit op de meest dramatische resultaten waarvan ik eigenlijk meteen al wist dat het niet bij mij hoorde.

Ik besloot er niet teveel over na te denken en gewoon toe te geven aan het gevoel wat ik had. Resultaat? Liters vanille milkshake van de Mac, call the midwife kijken, janken janken janken en middagslaapjes houden tegelijk met Lola. Ik deed mijn laptop dicht en besloot mijn overvolle mailbox heel even te negeren.  Het leek wel eventjes te helpen, maar toen Danny ook nog eens twee weken weg moest, mijn ouders op vakantie naar Aruba gingen en Lola besloot dat ze geen slaap meer nodig had, was het klaar. Ik was moe, zag er uit als een spook en mijn wallen hadden wallen. Ik besloot dat ik wat meer rust nodig had.

Maar, hoe neem je rust als je alleen bent met een dreumes?!

Eigenlijk heel simpel, maar voor mij iets moeilijker, namelijk; hulp vragen. Ik hou er niet van, want ik wil altijd graag laten zien dat ik het zelf allemaal wel kan en hulp vragen voelde voor mij als falen. Na super veel lieve berichtjes van mijn vriendinnen weet ik dat het geen falen is, zij voelen zich juist gepasseerd als ik ze niets vraag, want ondanks dat ik weinig vriendinnen met kinderen heb, vind ik het knap hoe goed ze zich kunnen verplaatsen in mijn situatie. Want eerlijk; je weet pas hoe fucking zwaar het moederschap kan zijn wanneer je zelf moeder bent. Ik beloof bij deze dat ik ze vaker om hulp ga vragen. Daarnaast regelde ik een dag extra opvang voor Lola. Iedere woensdag gaat Lola naar de créche, ik ga dan aan het werk. Dit is de enige dag dat wij niet samen zijn, nu zul je misschien denken; dat is toch prima? Ja, dat is het ook, maar wanneer je 31 weken zwanger bent, je dreumes je zwaar aan het uittesten is, en je je vriend vaker via facetime ziet dan in real life kan dit soms behoorlijk klote zijn. Extra opvang regelen voor Lola voelt tegenstrijdig want het liefst heb ik haar altijd bij me, ik moet alleen mezelf en de baby niet gaan vergeten. Lola gaat nu iedere week een dagje naar mijn moeder én naar de opvang toe, zo kan ik aan het werk. De rest van de dagen probeer ik me niet zo druk te maken over het hele huishouden, of ik het allemaal wel goed doe en wat ik allemaal nog moet doen. En dat helpt. Ik voel me veel rustiger van binnen, gelukkiger, en kan voor mijn gevoel weer genieten van de zwangerschap. Het resultaat hiervan toont zich in mijn buik, ik voel onze boy ein-de-lijk echt goed bewegen. De hele dag door schopt hij zachtjes tegen de zijkant van mijn buik, ”best feeling in the world”, het bewijs dat ie er echt zit en dat het dus echt goed is om wat meer aan ”ons” te denken.

Kinderkamertjes

Ik hoop dat jullie niet zijn afgehaakt na mijn ”zeikverhaal” – want er gebeurde natuurlijk ook leuke dingen op babygebied. Zo maakte wij de kamertjes van de kids zo goed als af (snel meer hierover) en bestelde ik de laatste meubeltje. Heerlijk om een rondje in de kamertjes te lopen en je te beseffen dat je straks gewoon 2 (!) kids hebt. Ik heb straks gewoon een dochter én een zoon. Bi-zar. Vinden jullie het leuk om de kinderkamertjes te zien via een blog of een vlog? Of gewoon alletwee? Ik denk dat ze over twee weekjes helemaal af zijn en ik ze dan aan jullie ga laten zien!

Ondertussen is het alweer 11:28 uur, ik heb volgens mij nog nooit zo lang over een blog gedaan. Nu twijfel ik weer of er wel mensen zitten te wachten op dit verhaal. Maar ja, ik vind het belangrijk om ook eerlijk te zijn en niet alleen maar te doen alsof het hier allemaal zo perfect gaat. Want ook ik tuin erin, wanneer ik rondkijk op insta en het gras bij iedereen groener lijkt te zijn. Nu weet ik; het gras is nergens groener. Ik vergeleek mezelf nooit met een ander en wil dat ook niet gaan doen nu ik zelf wat onzekerder ben. Dus ja, toch deze blog online zetten om jullie te laten zien dat het bij mij ook echt niet altijd maar fantastisch gaat.

Liefs, Natalie

Alle foto’s zijn gemaakt door Jamilla van Salted Photography.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

8 reacties

  1. Nadine
    5 februari 2018

    Je doet het super goed!!! En mag echt onwijs trots op jezelf en gezin zijn!

    Liefs,
    Nadine

  2. Arina
    5 februari 2018

    Heel fijn juist dat je zo eerlijk bent! En wat stoer dat je hulp hebt gevraagd! Zouden we vaker moeten doen als moeders!

  3. Lyd
    5 februari 2018

    Lieve Natalie, je bent 30/31 weken, niet alles hóéft perfect te gaan.
    En je bent niet verplícht om aan alle deadlines te voldoen als je zwanger bent, soms gaat dat gewoon niet.
    En al helemaal niet als je er alleen voor staat.
    Ik denk ook dat het voor Danny niet makkelijk is om jou zo achter te laten met dikke buik en Lola.
    Maar jullie slaan je er wel doorheen.
    Je ouders naar Aruba… je zal het wel extra missen.
    Ik heb ook last van een dip deze tijd… ti’s de winter en het ‘binnen-leven’ waar ik beide een hekel aan heb.
    Maar de vk prikte hb en die was ook erg laag. Miss heb je dat al gedaan, maar zo niet kan het veel schelen… vooral in moeheid.
    Hopelijk voel je je snel weer beter!

  4. Chantal
    5 februari 2018

    Niet twijfelen hoor je doet het supergoed en wat een prachtige fotos

  5. Sennett
    5 februari 2018

    Geen idee hoe het voelt (want geen mama) maar ontzettend veel liefde en respect voor de fantastische vrouw en moeder dat je bent. Herkenning in hulp vragen.. heeft soms wat tijd nodig. Erg benieuwd naar de kinderkamers.. tips op de blog en beelden video?
    Heel veel liefs

  6. Aimee
    5 februari 2018

    Lieve Nathalie, super goed dat je dit deelt, juist door dit soort menselijke dingen blijf ik het leuk vinden om je te volgen. Ik kan me voorstellen dat het weer hier ook niet echt mee helpt! Heel veel succes met de laatste loodjes!

  7. Jolien
    6 februari 2018

    Ik vind je blog altijd geweldig je doet het super als mama zeker als je niet altijd met de papa bent
    Echt wauw ik heb het zelf ook 18 jaar en heb babytje van 1 jaar en moet veel alleen zijn tis niet onze keuze ma wat jij moet doen chapeau girl! Nog veel succes met u zwangerschap hopelijk gaan de laatste weekjes snel voorbij en dat je u rust terug kan vinden bij u 2kids !! En u man xxxxx

  8. Yvonne
    6 februari 2018

    Goed geschreven en Tante Yvonne wil ook wel een dagje komen oppassen bij je hoor !! Geen probleem! Dikke kus