MOMSQUAD | Van huilbaby naar huilmoeder #6 Sanne

“Ze worden zo snel groot San, geniet er nou maar van!” Bij dit soort dingen dacht ik altijd; ben ik nou zo raar? Ik kon namelijk niet wachten tot Lola eindelijk wat groter was en nu heb ik daar best een beetje spijt van… 

Het is zoals het is, ik heb niet genoten van haar baby-babytijd. Hier is natuurlijk een reden voor; wanneer je kind constant huilt blijft er bar weinig over om van te genieten. Nu is het tij is gekeerd! Nu zijn we gezellig over gegaan van een huilbaby, naar een huilmoeder (yes).

Spekkie Lola is binnen een week uit de 68 gegroeid (whut?) en dus was het weer tijd om een hele nieuwe lading kleding in te slaan. Met volle moed en twee verhuisdozen ging ik haar kast wel eventjes uitruimen. Doet ze effe, dacht ik. Makkelijker gezegd dan gedaan dit keer, want ik denk dat ik twee shirtjes in mijn handen heb gehad, deze heb opgevouwen, in de doos heb gelegd en toen moest ik huilen… What the actual f*ck?

De 50 heb ik nog net niet in een doos geflikkerd, de 56 en de 62 op precies dezelfde manier en nu dacht ik; Help! Ik wil niet! Lola was zó leuk in de 68! Zo groot al… dan schiet alles ineens door je hoofd; in dit pakje zat ze voor het eerst los, in dit shirtje staat ze op de foto bij het kinderdagverblijf, dit had ze aan op mijn verjaardag en STOP HO, ze kan het vanaf nu nooit meer aan… Die gedachte vond ik echt verschrikkelijk! Ze kan deze leuke dingen nooit meer aan en nu moet ik ze weg doen… Gewoon in een doos op zolder zetten, totdat er ooit een tweede komt die er in past, maar Lola niet… want Lola wordt groot.

Er zitten nu dus kleren met een hoop tranen in die dozen, want moeders kon zichzelf effe niet bij elkaar rapen. Lekker sentimenteel doen over lapjes stof! Het gaat me natuurlijk niet om de kleren, maar om alles wat ze erin gedaan heeft en hoe ze er zo snel uit is gegroeid. Alles met betrekking tot Lola zorgt de laatste tijd voor een dubbel gevoel. Aan de ene kant kan ik niet wachten tot ze gaat kruipen, wij haar eerste verjaardag vieren en we haar steeds meer kunnen leren kennen. Daarentegen ben ik aan de andere kant wanhopig opzoek naar een rem. Waar zit dat godganse rot ding?! Het lijkt wel of de hele dag verdeeld is in een soort van bipolaire stoornis. Wanneer ze op me de fles ligt te drinken, aan mijn hand friemelt en door mijn haar kroelt, wens ik dat dit soort momentjes nooit voorbij gaan, maar wanneer ze dan vervolgens heel haar shit verliest omdat ze ergens niet bij kan wens ik nóg liever dat ze het kruipen snel onder de knie krijgt. Wanneer we lekker in de Efteling zijn en zij haar dutjes in de wagen doet, kan ik daar echt uren van genieten, maar dat zweet tussen m’n bilnaad van alles wat we constant heen en weer moeten sjouwen kan me dan ook weer niet snel genoeg gestolen worden. Enfin, it goes on and on and on…

Ik kan deze dingen nu ergens wel waarderen. Hoe fijn is het dat deze miniscule problemen nu ons leven overnemen in plaats van het constant gehuil! Hoe zwaar en heftig ik de maat 50,56, en 62 vond, zo leuk vind ik haar nu in de 74. Als ik hierover nadenk is die huilbaby periode eigenlijk sneller voorbij gegaan dan ik dacht en ben ik eerlijk gezegd ook alweer bijna de helft vergeten. Mijn troost instinct gaat alleen nooit weg, want volgens mij is moeder van een huilbaby worden hetzelfde als leren fietsen. Je verleert het nooit. Zo was het ziek zijn van Lola voor mij even een flashback en stond ik binnen no-time weer in mijn overlevings-troost stand. Om heel eerlijk te zijn, vond ik dat best eventjes fijn. Het verschil met toen is dat ik nu wist dat het over zou gaan en waar het gehuil vandaan kwam. Zo kon ik weer even de moeder zijn waarvan ik wist dat ze die als kleine baby nodig had, en waar ik door ervaring zo motherfreaking goed in geworden ben. Ze was weer voor even die goedkope kauwgom tattoo die je voor geen goud van je lijf afgeschrobd krijgt en ik heb er dit keer dus stiekem even van genoten. Even inhalen, omdat ik er toen geen tijd voor had om ook maar ergens van te genieten, en niet zo sterk in m’n schoenen stond. Totaal egoïstisch, ik weet het!

Ik laat dus weer de nodige tranen de laatste tijd, en het heeft niks te maken met ontzwangeren. Ik zit blijkbaar vol sentiment als het op m’n kind aankomt. Ik gooi normaal alles weg. Iets wat ik niet gebruik mik ik alla directo de prullenbak in. Ik hecht me niet zo erg aan dingen. M’n eigen kleren al helemaal niet en ik denk dat m’n moeder nu ook niet meer moet huilen wanneer ik een broek weg doe… maar als het op Lola aankomt ben ik soms dus toch zo’n moeder die in haar gezicht wordt geslagen met clichés en sentiment. Met de vlakke hand ook…

Liefs, Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *