Waarom ik bang ben voor de 20 weken echo..

Wow, ik ben alweer bijna op de helft! Aanstaande donderdag is het zover, ik tik de 20 weken aan! Ik vind het zo bizar snel gaan, misschien dat dit komt omdat ik al een eenjarige dreumes heb rondlopen, ik weet het niet maar ik hoop dat de volgende 20 weken een stuk minder snel voorbij zullen gaan.. Ik vind zwanger zijn veel te leuk!

Wanneer je de 20 weken aantikt is het het ook tijd voor de welbekende 20 weken echo. Dit is iets waar ik al tegen op zie sinds ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Ik heb het eigenlijk nooit echt gedeeld, maar ik leg jullie vandaag uit waar die angst vandaan komt.. Toen ik zwanger was van Lola was ik, misschien een beetje naïef, ervan overtuigd dat er een gezond kindje in mijn buik groeide. Toen ik de 20 weken echo had, zag ik dit ook echt als een moment om naar ons kindje te kunnen kijken, ik stond er niet bij stil dat je ook wel eens slecht nieuws zou kunnen krijgen.

We namen Danny zijn zusje mee naar de echo en grapte in de auto; ”wie weet is het ineens een jongetje? Haha! dat zou toch grappig zijn?” Toen het zover was, zag alles er de eerste 15 minuten goed uit. Toen de echoscopiste het hartje van Lola na ging lopen zag ik dat ze wat ernstiger begon te kijken. Ik raakte ondertussen al lichtelijk in paniek maar toen zij zei: ”ik stuur jullie toch even langs het VU” zat mijn hart in mijn keel. Naar ‘t VU? Hoezo dan? Wat is er aan de hand? De echoscopiste vertelde ons dat er iets anders leek te zijn aan Lola haar aorta, maar dat het ook heel goed kon zijn dat er niets aan de hand was. De meest gruwelijke scenario’s speelde zich af in mijn hoofd, die laatste zin vergat ik compleet en ik ging uit van het ergste. Dit gebeurde op een zaterdag en er was pas maandag plek voor een echo in het ziekenhuis. Daar zit je dan.. Een heel weekend lang zat ik te janken op de bank. Dag zoetroze babybubbel. Ik was bang. De kans dat alles goed zou zijn was groter, maargoed, maak dat een zwangere vrouw in zo’n situatie maar eens wijs.

Maandag ochtend konden we gelukkig vroeg terecht voor de echo. Een kinderarts, echoscopiste, gynaecoloog en een hartchirurg waren bij de echo aanwezig (geloof me daar krijg je het al helemaal benauwd van). Toen zij begonnen met het maken van de echo kwamen de meest gekke termen voorbij in het Latijns gok ik zo, Danny en ik keken elkaar onbegrijpelijk aan.

”Oh meid wat ben je jong, dat zie je niet vaak! 22 jaar ja?” Ja, knikte ik. Ik kon op dat moment alleen maar denken; schiet verdorie op met je echo joh! Wat doet mijn leeftijd er nu toe?

Ruim 10 minuten later (voelde als een uur) zei de gynaecoloog: ”het ziet er prachtig uit hoor, wij zien niets geks, niets om je zorgen over te maken. Het is een prachtig gezond meisje!”

Man man man, ik kan je vertellen, dit was het aller langste weekend uit mijn leven. Na de verlossende echo was ik een beetje boos op de andere echoscopiste, wat natuurlijk onterecht is, want je moet altijd het zekere voor het onzekere nemen. We hebben ons zo machteloos gevoeld dat weekend en dat gun ik echt niemand. Het idee dat er misschien iets mis is met je ongeboren kindje is een vreselijk gevoel wat ik eigenlijk niet kan omschrijven. Gelukkig konden wij opgelucht het ziekenhuis verlaten, mét een gezond kindje in mijn buik. Ik besef me heel goed dat dit bij sommige ouders wel eens heel anders is afgelopen, die 20 weken echo..

Hoe heb jij de 20 weken echo ervaren? 

Liefs, Natalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

15 reacties

  1. Rosanne
    15 november 2017

    Meid wat moet dat heftig zijn geweest, ik denk aan jullie morgen!!!

  2. Sharon
    15 november 2017

    Lijkt me super heftig. Bij ons was gelukkig alles meteen goed. Hopelijk is morgen alles goed met jullie mannetje en kan je gaan genieten van de laatste 20 weken

  3. Anne-Clair
    15 november 2017

    Poeh….. lijkt me super heftig…..

    Ikzelf was super gespannen voor de 20-weken echo. Op het moment dat ze de echo wilde starten kwam er een echoscopiste uit de andere ruimte omdat er iets mis was in de kamer naast ons. Ze wilde onze echoscopiste even ‘lenen’….. pas na een half uur kwam ze terug en toen moest onze echo nog beginnen.

    Gelukkig is ons meisje helemaal gezond maar dat zet je wel even aan t denken! Brrrr……

  4. Tjitske
    15 november 2017

    Jeetje wat heftig zeg! Kippenvel momentje..
    Ook ik had de zenuwen, het was bij mij zo erg dat ik niks durfde te kopen tot na de 20 weken echo…… ?! Hoe dan
    Probeer te genieten van jullie 20 weken echo, het is zo’n mooi en bijzonder moment!

  5. Daniëlla
    15 november 2017

    Wat zit je dan in angst en onzekerheid hè!
    Wij hadden iets soortgelijks bij de 20 weken echo van James, de eerste 20 minuten was alles helemaal goed…en toen zei ze ineens ‘oh, dit is niet goed’ hè, wat is niet goed? m’n hart zat letterlijk in m’n keel. Z’n galblaas zat op een gekke plaats, tenminste zo zag zei het. Het hoefde niet erg te zijn, maar kon ook wel (heerlijk die duidelijkheid). Het kon ook zijn dat al zijn organen gespiegeld lagen. Ik weet nog dat ik dacht ‘dat kan je dan nu toch ook zien!?’ Maar nee we konden een week!!!!!! Later terug komen en dan gingen ze er nogmaals naar kijken, maar dan uitgebreider. Langste week everrr! Maar alles bleek gelukkig goed. Zenuwslopend! Ik snap je heel goed lieve Natalie! Succes bij de 20 weken echo, je gaat ‘gewoon’ heerlijk naar jullie lieve jongetje en broertje kijken en die is helemaal perfect!

    Dikke kus, Daan (liefukkiepukkie) xxx

  6. Joyce rovers
    15 november 2017

    Bij mij waren beide 20 wekenecho’s geen pretje… bij de eerste zag “alles er goed uit”, maar kon ze het hartje niet goed beoordelen, 2 wk later had ik een hartecho en bij ons bleek het wel mis te zijn…weer 2 wk later wisten we pas precies wat er aan de hand was met ons kindje; een tetralogie van Fallot, een 4-voudige hartafwijking.

    Bij de 2e zwangerschap zelfde verhaal; weer iets gezien in het hartje. Dit keer bleek het te gaan om een “marker” van het syndroom van down.
    Na een vruchtwaterpunctie bleek er echter niets aan de hand en was onze dochter kerngezond!

    Ik snap de angst en ik wil je niet nog banger maken…maar weet je…. wat er ook is, je kunt het niet veranderen!
    Het is mooi dat de 20weken echo er is en een gezond kindje is nu eenmaal niet vanzelfsprekend…

    Onze zoon met zijn hartafwijking is trouwens inmiddels een heerlijke, eigenwijze 8-jarige, dus daar is het ook mee goed gekomen 😉

    Ik wens jullie heel veel succes, maar ook plezier met het kijken naar jullie kleintje!

  7. Charlotte
    15 november 2017

    Klein beetje herkenbaarheid. Voor het eerst zwanger en we hebben aan beiden kanten van de familie aangeboren hartafwijkingen. We vonden de 20-wekenecho heel spannend. Maar voor ons kwam het niet rauw op ons dak en kon de echoscopist onze zorgen praktisch allemaal wegnemen. Zulke zenuwslopende momenten als jullie hebben ervaren hebben wij gelukkig niet mee hoeven maken. Al zijn we pas na haar geboorte echt gerustgesteld. Heel veel succes bij de echo! Hopelijk valt er een last van jullie schouders.

  8. Sanne
    15 november 2017

    Jeetje wat heftig! Gelukkig is alles goed met Lola en waarschijnlijk ook met baby april. Ik ga voor jullie duimen.
    Ik was ontzettend zenuwachtig voor de 20 weken echo maar meer omdat het voelde alsof ik op blind date ging(dit was namelijk onze eerste echo). Blind date met het kleinste wezentje van wie ik al zoveel hield.
    Tijdens de echo heb ik met tranen in mijn ogen gekeken naar dat kleine babytje in mijn buik. Toen alles voorbij was en we de foto in onze handen hadden, liep ik al bijna de deur uit toen Paal vroeg ‘maaruh.. is het een jongentje of een meisje?’. Mij boeide het niet meer welk geslacht het kindje had. Ik was zooo blij dat het gezond was.

  9. Manon
    15 november 2017

    Wij moesten de 20 weken echo in het ziekenhuis doen ivm het overlijden van mijn vriend z’n broer (gaatje in het hart). We waren super gespannen. De echo leek wel uren te duren omdat ze alles zo goed moest nakijken, maar gelukkig was alles goed. Nog 7 weken en dan kunnen we onze kleine man vast houden

  10. 15 november 2017

    Onwijs spannend, maar ik werd al maandelijks in het ziekenhuis gecontroleerd vanwege mijn eigen hartafwijking. Gelukkig alles goed. Maar bij mijn neefje zeiden ze ook dat er vanalles mis was en kenmerkend voor een kindje met down, na een week kon ze pas terecht in een ziekenhuis, wat een tranen hebben we gelaten. Gelukkig alles goed! Succes morgen en geniet ervan!

  11. Sara
    15 november 2017

    Wij hadden precies hetzelfde maar dan bij onze 2e. Gelukkig ook alles goed maar wat een stress! Dus je verhaal is heel herkenbaar.
    En geniet van je zwangerschap!

  12. Rowena
    15 november 2017

    Wat kan ik mij verplaatsen in jou situatie, wij hebben iets soort gelijks meegemaakt. Onze 20 wkn echo was negatief omdat ons meisje een klein hoofdje had en naar verhouding te klein was. Ook meteen doorgestuurd naar het LUMC. Onderzoek na onderzoek.. Echo’s, bloedonderzoeken en vruchtwater puncties maar daar kwam niks uit. Het bleef onzeker en ik moest bijna elke drie weken een (groei) echo. Met 36 weken kreeg ik een zwangerschap vergiftiging en met 37+2 ben ik ingeleid. Daar was onze kleine Lissa, perfect op gewicht en helemaal gezond. Wij zijn zo dankbaar

  13. Eva
    16 november 2017

    Hetzelfde alleen dan 10 weken onzekerheid tot de 30 weken echo. Heel moeilijk en veel verdriet gehad, maar nu mama van een kerngezonde zoon! Bij ons was er (gelukkig) dus ook niets aan de hand.

  14. 16 november 2017

    Zenuwslopend moet dat zijn geweest!!! Hier was ik ook zenuwachtig, omdat vier weken eerder mijn schoonzus slecht nieuws had gekregen. Het hartje was gestopt met kloppen, verschrikkelijk. Dat is nu bijna een jaar geleden. Ik heb een gezonde zoon van zes maanden en een dochter van 2,5. Zij staat met haar man met lege handen

  15. 17 november 2017

    Zo spannend, maar gelukkig is alles goed gegaan. Ik voelde me ook gespannen, niet zozeer omdat we zelf risicofactoren hebben of iets dergelijks, maar omdat ik er niet klakkeloos vanuit wilde gaan dat het nu wéér allemaal in een keer goed zou gaan. Meer omdat we nu weer zo snel zwanger waren, vorige keer ook een gezond kindje, ik vind het allemaal niet vanzelfsprekend. Toen alles was goedgekeurd bij de echo was ik dan ook één en al opluchting!